Vrijdag 1 juli
Rustdag Tkon.
Vannacht heeft het voor het eerst flink geregend. We sliepen zo diep dat de buitendeur wat laat dicht ging en er een plas in de voortent kwam te staan. Gelukkig klaart het 's ochtends snel op en is alles al gauw weer droog. Vandaag is Petra jarig! De bakker brengt lekkere broodjes aan de camping en er zijn kadootjes: een halsketting en een lekker stukje zeep. Op de camping wemelt het voor het eerst sinds Italië weer van de hagedissen, en de krekels zingen de hele dag Lang zal ze leven in het Kroatisch. Pjotr en Petra gaan samen naar het dorp 2 km verderop voor verdere boodschappen, er blijkt ook een internetpunt te zijn, en Petra werkt 2 uur met veel plezier aan de site. We lunchen op de camping en hangen daar de rest van de middag lui rond. De jongens gaan boogschieten met Julien, een energieke Belg en professioneel boogschutter, die iedereen die dat wil les geeft. Rond 18.00u vertrekken we naar het dorp voor Petra's verjaardagsdiner. Donkere wolken trekken zich samen en de eerste druppels vallen. We halen Trta Mrta (zo heet het restaurant echt, is geen typefout!) voor het gaat regenen, het blijft verder ook droog. De jongens eten schnitzel-frites, Pjotr en Petra een visschotel. Er is veel amusement in het restaurant, een zwaluwnest met 4 jongen die door hun ijverige ouders gevoerd worden, en een groot aquarium met vissen, krabben en een paar enorme, levendige en agressieve kreeften waar de jongens zich mee amuseren. Op de camping horen we het weerbericht: veel wind (Bora?) morgen. De jongens willen heel graag nog een dagje blijven om te boogschieten. We zullen morgen wel zien. We hebben inmiddels besloten om vanuit Tovernele/Lun een bootje naar Rab te pakken, omdat dat pas op 7 juli voor het eerst vaart kunnen we het kalm aan doen. Misschien zien we vanaf dat bootje dolfijnen? Petra en Otto hebben er al eentje gezien op de ferry naar Tkon!

Zaterdag 2 juli
Rustdag Tkon.
We blijven nog een dagje op Sovinje, het bevalt ons er goed en de jongens willen nog meer boogschieten. Ze schieten een extra sessie op de camping en sluiten aan bij de masterclass die Lucien in het dorp verzorgt. We eten een weinig gedenkwaardig maal in het dorp, de Dalmatische keuken begint nu wel te vervelen...

Zondag 3 juli
Tkon - Zadar, 35 km, gem. snelheid 35 km per uur.
We pakken rustig in na een copieus ontbijt en nemen nog een duik voor we op de fiets stappen. Vannacht heeft het flink gewaaid, de wolken zijn nu weg, maar er staat nog een strakke noordooster. Even na tienen vertrekken we, uitgezwaaid door de buren, die medelijden met ons hebben omdat we zo'n harde tegenwind hebben. Wij zitten er niet zo mee, het is maar een klein vlak stukje vandaag. Pasman is leuk om te fietsen, vlak, heel rustig en de weg gaat achter alle dorpjes langs door het groen en vaak met uitzicht op zee en het verderop gelegen vasteland. Vlak voor de brug naar Ugljan drinken we een colaatje (Otto natuurlijk appelsap, jabuka sok op z'n Kroatisch). Tim heeft last van z'n voet, Otto van z'n hoofd, gelukkig hebben de drankjes een geneeskrachtige werking. Ugljan is nog groener en wat heuvelachtiger, we zien er maar een stukje van omdat we bij Preko de boot pakken naar Zadar. Om 13.00u arriveren we in een uitgestorven zondagmiddag-Zadar. Het ziet er mooi uit en we besluiten de volgende dag terug te gaan om het 'in werking' te bekijken. Dankzij Petra's research vinden we camping Borik vlot: hij staat nl. niet aangegeven vanuit het centrum. De camping is in verval: slechte sanitaire voorzieningen, en een viezige zee met heel veel los wier. We balen, we raken gewend aan en verwend door goede campings en prachtige stranden. Het restauranteten is ook weer matig, dus enkele humeuren dalen tot onder het nulpunt. Ondanks alles besluiten we toch nog een extra nacht te blijven om Zadar te kunnen bekijken.

Maandag 4 juli
Rustdag Zadar.
De jongens en Petra hebben goed geslapen, Pjotr heeft geleden aan het scala aan lawaaibronnen dat op deze camping geluid maakt. Past wel bij deze omgeving. Het is weer helder en rustig weer, da's mooi. Na het ontbijt pakken we de bus naar Zadar, waar we de oude stad bekijken. Er zijn de nodige mooie kerken en we bezoeken zowaar een museum, dat van religieuze kunst. De nonnen lijken zich gespecialiseerd te hebben in relikwieën, en dan voornamelijk in (delen van) armen van dode heiligen. Ook is er een vitrine met kelken, die vinden de jongens wel boeiend, welke zou de Holy Grail zijn? Ze komen er niet uit, maar heffen wel hun op dit moment favoriete lied aan, dat over Brave Sir Robin (hij vluchtte dapper weg), uit de film The Holy Grail. Na een vieze lunch besluiten we toch echt weer meer zelf te gaan koken, te beginnen met pannenkoeken en maaltijdsalade vanavond. Pjotr besluit vanavond met de jongens naar de film te gaan, War of the Worlds draait. Petra hoeft niet mee. Tussendoor gaan we nog een uurtje naar het strand en bewonderen we een nieuw kaartspel dat de jongens zelf ontwikkeld hebben. De film blijkt enkel interessant wegens de special effects, Petra heeft ondertussen de kans gegrepen het dagboek goed bij te werken.

Dinsdag 5 juli
Zadar - Novalja, 80 km, gem. snelheid 20,2 km per uur, 700 hoogtemeters.
Het is bewolkt en koel vanochtend, rond de 25°, en de wind waait uit het zuidoosten. We klimmen Zadar uit, na een afslag heuvelen we ruim 15 km naar het noordoosten door een gebied begroeid met laag groen. De klimmetjes houden ons aardig bezig. Na 20 km slaan we linksaf naar Pag en hebben we de wind VOL IN DE RUG! Dat is genieten! We rijden alsof we vleugels hebben, met snelheden op het vlakke tussen de 25 en 30 km per uur. De snelheden bergaf (het blijft een beetje heuvelen) vermelden we maar even niet, omdat dat de nachtrust van sommige lezers zou kunnen verstoren. De weg is goed en overzichtelijk, maar deze bewolkte dag zet erg veel strandtoeristen aan tot een dagtripje, waardoor het nogal druk is. Gelukkig heeft niemand haast en krijgen we alle ruimte. Het eiland Pag en de naburige eilanden zijn volkomen kaal, echt een maanlandschap vol keien, apart om door heen te suizen. In het dorp Pag lunchen we, al 50 km onderweg en nog geen centje pijn. Wel vallen de eerste regendruppels, maar (alles zit vandaag mee lijkt het) we zien een tafel met bankjes onder een afdak voor een gesloten winkel staan en lunchen daar heel comfortabel. De overtocht van Lun naar Rab blijft ons bezighouden: vaart die boot nu wel echt, kunnen de fietsen mee? Navraag leert dat de fietsen mee kunnen maar dat de boot echt alleen om 7.30u vertrekt. We besluiten daarom wat verder richting Lun door te rijden, zodat we donderdag maar 20 km meer hoeven te rijden naar die boot. Vanaf ons lunchplekje hebben we mooi uitzicht op de heuvelrug waar we zometeen overheen moeten, en op de weg die er naar boven slingert. Ziet er erg indrukwekkend uit, maar valt erg mee: is maar 200m hoog en niet steil. Omdat het er zo spannend uitziet oogsten we wel veel applaus onderweg. Hier op Pag wordt meer gefietst, er liggen zelfs overal folders met aardige fietsroutes. Na de klim volgt een flitsende afdaling, gevolgd door weer zo'n zelfde klim. Het begint te spetteren. Niet hard genoeg om de regenjassen aan te doen, wel hard genoeg om de weg nat te regenen. Kroatische wegen hebben de reputatie erg glad te worden als ze nat worden, en Pjotr ziet inderdaad een auto in de slip gaan. Wij glissen probleemloos omlaag, en vinden voor Novalja de camping, Strasko, die we daar vermoedden. Hij heeft een FKK deel dat veel rustiger is dan het textieldeel, wij blij. De zee is er weer helder, en de camping lekker rustig, kunnen we even bijkomen van Borik! We eten op de camping, de jongens vinden het er erg leuk, je kunt er gratis minigolfen!

Woensdag 6 juli
Rustdag Novalja.
Wij slapen lekker door op deze rustige camping en worden pas tegen achten wakker. Het wordt een echte rustdag. De jongens minigolfen, wij lezen aan het strand en draaien een wasje. Navraag bij de toeristinfo leert dat er wél een boot om 10.00u gaat, dat scheelt weer 2,5 uur slapen! We koken op het strand en terwijl we daarmee bezig zijn krijgen we nieuwe buren die hun SUV zo'n beetje in onze tent parkeren. En er is toch plaats zat hier... We pakken 's avonds alvast zoveel mogelijk in.

Donderdag 7 juli
Novalja - Baska, 40km, gem. snelheid 17km per uur, 412 hoogtemeters.
Om 7.00u gaat de wekker en om 7.50u stappen we op de fiets met een koekjesontbijt achter de kiezen. De weg naar het einde van Pag (Tovarnele) is een soort van 70-heuvelenweg. We halen elke keer net de top niet zonder helemaal terug te schakelen en het is hard werken. De weg is heel mooi, rustig over heuvels tussen stenen muurtjes door met mooie uitzichten naar links en rechts over zee. Eerst is alles vooral stenig, later wordt het verrassend groen met prachtige oude olijven met een diameter van meer dan 1m. Het haventje van Tovarnele is een plaatje. Tot het bootje opdoemt en er wel erg veel mensen tevoorschijn komen die mee willen. Het bootje zit vol voor wij ons er met onze fietsen op kunnen wurmen. Maar niet getreurd, een uitgeviste visser wordt ingeschakeld. Hij ruimt zijn dek leeg en instappen maar! Precies om 10.00u vertrekken we. Na zo'n 40 minuten arriveert onze boot zelfs als eerste op het eiland Rab. De stad Rab is weer erg pittoresk. We bezichtigen de schatkamer van de kerk, met heel veel heilige gralen, en een heel mooi relikwiekistje met de originele schedel van de heilige Christoffel. Bij de volgende kerk beklimmen we de toren. Dat is geen sinecure, de trappen zijn erg steil, de laatste etappe gaat via een ijzeren ladder, waarna je geacht wordt via een gat in de muur het dak op te klimmen. Otto vraagt zich af waarom hij hieraan begonnen is. We vinden een prima sandwichbar en lunchen er lekker, behalve Otto die zijn hamburger niet kan waarderen: teveel saus en uien. Dan steken we het eiland over naar Lopar. Rab blijkt heel groen en vriendelijk, heel anders dan Pag en ook leuk om te fietsen. De haven in Lopar stelt niks voor, en omdat het ritje over het eiland voorspoedig verliep, hebben we ruim een uur over om te kaarten in een bar voor de boot naar het eiland Krk vertrekt. De overtocht naar Baska duurt een uur en kost maarliefst 256 kuna, vooral omdat de fietsen flink aangeslagen worden. Vanaf de boot zien we camping Bunculuka al liggen en ook de wandelboulevard die er naartoe loopt. We gokken erop deze te fietsen i.p.v. de reguliere weg die helemaal bovenover gaat en begint met een klim van 18%! Het blijkt een goede beslissing. De camping staat erg vol en we vinden met moeite een beroerd plekje. We nemen allemaal een duik in zee die hier heel helder is. De camping ligt prachtig tussen 2 heuvelruggen en het uitzicht over de naburige eilanden en het Velebit-gebergte op het vasteland mag er ook zijn. We eten in Baska, in een aardig restaurant dat zulke grote porties serveert dat zelfs een hongerige Tim zijn schnitzel niet helemaal op kan. Als de jongens moe in bed liggen, lezen we de dagverse Telegraaf in het restaurant. We lezen dat er een 4m lange witte haai is gesignaleerd bij het eiland Krk! Gevaar!