Website about our cycling tour through Europe.
With practical tips for people with similar plans.

Vrijdag 5 augustus
Neuf-Brisach (Fr) - Kehl (D), 84 km, gem. snelheid 20,5 km per uur.
Na een nacht heerlijk slapen volgt een koude, heldere ochtend. Na ontbijt op een bankje en een praatje met Ans en Wim, die dezelfde route in hetzelfde tempo fietsen en die we dus al eerder zijn tegengekomen, vertrekken we al om 9.20u. Pjotr rijdt voorop, met de route voor zich op de kaart en in zijn hoofd. We rijden door een aantal villes fleurie, varierend van 1 tot 4 bloemetjes, waarbij de jongens de Franse jury toch regelmatig menen te moeten corrigeren. Meer bloemetjes lijken gepaard te gaan met beroerder wegdek in de dorpjes. Kunheim, 3 bloemetjes, spant de kroon: daar is helemaal geen wegdek meer. We kopen er appeltjes en jus d´orange, en wéér geen camping gaz, daar moeten we de hele reis al echt naar zoeken, heel vreemd. Na 25 km pauzeren we voor het eerst in weer zo´n slaperig dorpje. Even later zien we in een weiland naast de weg 2 ooievaars, naar later blijkt een soort mascottes van de Elzas. Ze voelen zich erg op hun gemak, zelfs van Otto´s gebel trekken ze zich niets aan. Na 45 km dorpjes en boerenland bereiken we het fietspad langs het Rijn-Rhonekanaal, dat we 35 km, tot Straatsburg, zullen gaan volgen. We picknicken er op een mooi plekje en in de zon. De zon brandt, maar de lucht is koud, heel vreemd zo in augustus. Met wind in de rug zeilen we vlot verder, onze kruissnelheid is zo´n 25 km per uur zonder dat het moeite kost. We hebben prima asfalt en het is erg mooi langs het kanaal: gevarieerde begroeiing, veel sluisjes, stukjes bos, echt leuk. Al tegen 14.00u bereiken we de voorsteden van Straatsburg, en na een appeltjespauze rijden we heel makkelijk via allemaal vrijliggende fietspaden het centrum in. We bezoeken tevergeefs 2 fietsenwinkels op zoek naar een broek voor Otto, sip sjokt hij met ons mee. Dan hobbelen we verder het centrum in, en als we de hoek omslaan, staat daar plotseling de kathedraal voor ons met haar enorme erg gotische facade. Erg mooi, en erg aan restauratie toe. Er wordt hard gewerkt aan het schoonmaken van de prachtige glas-in-lood ramen, en daar zijn ze nog wel even mee bezig... In een onwaarschijnlijk internetcafe, in een patisserie, checken we de site. De hotmail kunnen we niet in. Internetten is erg duur hier, iets van 6 euro per uur! Nog een km of 10 te gaan tot de camping in Kehl. En wat voor kms! Zo goed als de entree tot Straatsburg was, zo beroerd is deze exit: een smalle hotseknotsestoep langs razend verkeer, en dat kms lang. Wel komen we langs een gasdepot waar ze, jawel, nog één gastankje hebben. De route naar de camping via een flitsende fietsbrug missen we ook nog, dat betekent nog een stuk hobbelen langs druk verkeer, gelukkig wel steeds over fietspad. Aan de andere, Duitse, kant komen we in een mooi park terecht dat naar de camping leidt. Het weer vertrouwen we niet, dus we zetten de tent met luifel op op het tentenveldje waar ook weer veel fietsers staan. We komen Ans en Wim weer tegen, en de jongens krijgen van hen de Snicker die beloofd was 'als we elkaar nog een keer tegenkomen'. Ze zijn er erg blij mee! We eten weer lekker Duits op de camping, de jongens ieder 2 kindermenus. Prima eten hier, en veeel goedkoper dan in Frankrijk! De jongens kletsen weer een hele tijd met Ans en Wim, ze willen hun verhalen erg graag kwijt. Even begint het te regenen, maar het zet gelukkig niet door.

Zaterdag 6 augustus
Rustdag Kehl.
Weer een koele dag, gelukkig wel droog. Tijd voor (hopelijk de laatste) was. Petra vergeet een hoop was in de machine te doen en mag die dus alsnog lekker ouderwets op de hand doen. We puzzelen op de laatste stukken route, en krijgen hem kloppend met de laatste overnachting in Xanten en aankomst thuis op 16 augustus. Aan het eind van de ochtend gaan we Kehl in, een vriendelijk groen stadje met lekker veel winkels.We vinden een prima internetcafe (kost hier in Duitsland nog geen 2 euro per uur!) en weer geen fietsbroek, Otto baalt. We doen veel te veel boodschappen die Petra en Tim naar de camping slepen (de tassen zijn te zwaar voor Otto...) terwijl Pjotr in een internetcafé achterblijft om de site bij te werken. Petra en de jongens brengen de middag door in het mooie park aan de oever van de Rijn, en bewandelen het bijzonder educatieve ooijbos met Erlebnispfad langs de Rijn waar ze veel leren over ooijbossen en waterbeheer langs de Rijn. Pjotr komt pas om 19.20u terug op de camping, na een lange middag hard werken in de rook en op een niet zo ergonomische werkplek heeft hij 2 weken achterstand weggewerkt. Volgende keer doet Petra dat toch maar weer zelf. We koken gnocchi en pannenkoeken, en eten met veel kleren aan, het is koud. De weersvoorspelling is bar: morgen en overmorgen regen en pas daarna langzaam opklarend. Het is wel lekker slapen met die kou, en ´s avonds veel rustiger op de campings!

Zondag 7 augustus
Kehl (D) - Lauterbourg (Fr), 73 km, gem snelheid 20,4 km per uur.
De dag begint grijs en dreigend, we zijn erg blij als het tijdens het ontbijt opentrekt. Het is wel bar koud, 15 graden als we de tent tegen 10.00u opbreken. We hobbelen Kehl uit en de dijk op, waar het onverharde pad zo hobbelig blijkt dat we al snel voor de weg onderlangs de dijk kiezen, dat schiet beter op met de wind schuin in de rug. Ons beoogde idyllische pauzeplekje bij een cafeetje aan het water blijkt een chauffeurscafé op een bouwplaats te zijn, en tot Otto´s woede pauzeren we pas in het volgende dorpje, waar ook nog eens geen café of bankje te vinden is. Nog een paar villes fleuri volgen, en dan rijden we weer strak langs de Rijn. Het betrekt nu ernstig en begint te regenen. We regenen voor het eerst, na ruim 2500 km fietsen, echt nat, en om dit feit te benadrukken daalt de temperatuur tot 12 (twaalf) graden. Na een half uur afzien breekt de zon weer voorzichtig door, en we picknicken op een heel aardig plekje aan een van de vele plassen hier. De jongens amuseren zich met stenen keilen, er liggen hier veel goede stenen en ze worden er aardig handig in. Na nog eens 20 km bereiken we de camping in Lauterburg, waar we de tent rap opzetten, beducht voor de volgende bui. We houden het droog, de jongens regenen nat als ze terugkomen van het douchen. We eten een bordje viezigheid in de bar van de camping, en klaverjassen er een rondje, tot we het te koud hebben. De jongens gaan de speeltuin van de zwemplas in, wij drinken een glaasje wijn met Ans en Wim, die zo´n Spartaans klein tentje hebben dat kamperen wel heel heroisch wordt bij dit weer. Buiten is het om 21.00u ´s avonds een miserabele 10 graden. Frankrijk in augustus!

Maandag 8 augustus
Lauterbourg (Fr) - Altrip (D), 103 km, gemiddelde snelheid 19,3 km.
Pjotr wil de jongens uit laten slapen, we vertrekken daarom pas rond 10.30 uur. In Lauterbourg, een ville tres fleurie (de jongens zijn opgetogen, deze verdient een hoofdprijs!) kopen we voor het laatst Frans brood, zometeen gaan we Frankrijk uit om de reis in Duitsland te vervolgen. We zoeken ons een weg door het F-D grensgebied en vinden na enig gezoek de juiste route. We rijden door bossen en langs groene velden terwijl een paar kilometer naar het oosten het grote Karlsruhe ligt, waar nu nu dus pijnloos voorbijrijden. Het is koud en grijs, we hebben nu zelfs allemaal onze warme sokken aan! De route volgt weggetjes die we zelf nooit verzonnen zouden hebben, dwars door een containeroverslagbedrijf bijvoorbeeld. Door het grauwe weer komt het groene landschap onvoldoende tot zijn recht. Gelukkig hebben we weer wind in de rug, en schieten we lekker op. We rijden weer vooral langs ooijbossen, met hoge bomen en veel groene meertjes, en dijken met mooi bloeiende bloemen. En bijna voortdurend over prima fietspaden, we raken helemaal gewend aan autovrij fietsen zo, wat een luxe toch! In Germersheim is het weer slingeren en zoeken, de bewegwijzering is hier in Duitsland niet zo feilloos als in Frankrijk, vreemd genoeg. Tot grote vreugde van de jongens besluiten we te lunchen in een Gaststatte, 17 graden is te koud voor een picknick, vinden we. Pjotr sluit er vriendschap met de stamgasten en we maken een praatje met een gestrande NL fietsster die veel meer pech heeft gehad dan wij. De volgende halte is Speyer, waar we zowaar een fietsenwinkel met kleding vinden. Otto vindt een setje fietsbroek + shirt waar hij helemaal verliefd op wordt, de slimme verkoopster vertelt de prijs van het geheel pas als Otto het al aanheeft en echt niet meer zonder kan. Het fijne emsemble kost goudgeld. Ja, topkwaliteit mevrouw, en hij kan het zeker nog 2 jaar aan en dan kunt u het zeker nog doorverkopen (wie biedt???). Als een echte moeder ziet Petra een paar losse naadjes, de 20% korting die ze daarmee binnenhaalt (gebe ik sonst nie! benadrukt de verkoopster) en Otto´s gelukzalige blik maken de aanschaf acceptabel. Voor Tim is er helaas geen leuk shirt meer, misschien verderop? Even verderop staat de prachtige Dom van Speyer, het eigenlijke doel van ons bezoek aan deze stad. De Dom wordt mooi verlicht door de stralende Otto, die zijn nieuwe kleren strelend rondloopt, wachtend op complimenten van, van, ja, van iedereen eigenlijk. De Dom is heel bijzonder, heel hoog en licht én heel Romaans. En er klopt iets niet aan de facade.... De middag is al een heel eind heen als we Speyer weer uitrijden. De wind is helaas gedraaid naar NW, schuin tegen dus. Er vormen zich nieuwe regenbuien die we om ons heen neer zien komen, zelf houden we het nog droog. We rijden een keer goed fout en moeten kms terug terwijl het begint te regenen. Het is tijd om op zoek te gaan naar de camping, die in recreatiegebied Blaue Adria moet liggen. Na het nodige heen en weer rijden vinden we ´m, en voor het eerst deze reis voelt een camping helemaal fout. Er lopen brallende pubers rond en te veel types laten er hun bierflesjes uit. Er wordt ongegeneerd in de struiken gepiest. Maar ja, het is wel al 18.00u. Een bui komt kletterend naar beneden en tijdens het schuilen besluiten toch verder te gaan, de volgende camping is maar een paar kilometer verderop. De jongens klimmen mopperend weer op de fiets, zij hebben het inmiddels ook wel gehad. De volgende camping blijkt een verenigingsterrein te zijn, en nadat we er 3 rondjes hebben gereden om de parkwacht te vinden en de volgende bui over ons heen is geslagen wordt ons uitgelegd dat het echt niet toegestaan is ons er te laten kamperen. Maar even verderop is nog een camping, daar moeten we het maar eens proberen. Dat is dus weer zo´n verenigingsterrein. Het is inmidels 19.00u, we hebben ruim 100 km op de teller staan en het is nat en koud. We vragen aan 3 dames waar we toestemming kunnnen vragen er te kamperen, maar ze geven ons weinig kans. Pjotr begint een tirade over dat we een plek moeten hebben en dat deze campings in het boekje staan en dat de kinderen moe zijn, terwijl de arme dames toch echt geen blaam treft. Eén van hen snapt wat we bedoelen, ze heeft zelf veel gekampeerd en biedt ons een plekje in haar tuin aan. Redding! Als we bij haar huis aankomen mogen we kiezen: het natte gras of de droge logeerkamer. Dit geweldige aanbod grijpen we met beide handen aan. We krijgen een hele verdieping met badkamer voor onszelf, terwijl buiten de volgende bui neerslaat. Na een warme douche slepen we ons om 20.30u het dorp in, waar we, alweer geluk, een prima Griek vinden waar we lekker, en warm, eten. Als we terug komen nodigen Birgit en Michael ons uit voor een glaasje Pfalzer wijn, en het wordt knap gezellig en laat. Birgit is geschiedenislerares en weet veel te vertellen over de omgeving, dat geeft wat we gezien hebben extra relief. De facade van de dom is inderdaad later herbouwd.

Dinsdag 9 augustus
Altrip - Mainz, 93 km, gem. snelheid 16 km per uur.
Als we rond 9.00u beneden komen voor de beloofde kop koffie wacht ons een luxe ontbijt, wat ontzettend aardig toch allemaal!  We ontbijten wel een uur en kletsen weer uiterst geanimeerd, pas na 10.00u vertrekken we, onder veel dankjewels, de belofte van ansichten en het aanbod van een tegenbezoek in Nijmegen. Tim heeft bedacht dat het slim is rechtsRheinisch verder te reizen via Mannheim en dan door Ludwigshafen, en dat zijn we met hem eens. We nemen het veer over de snelstromende Rijn en rijden meteen verkeerd, een slecht begin. We besluiten Mannheim maar rechts te laten liggen en duiken meteen de brug naar Ludwigshafen over. Daar verlaten we de stad via een wel 15 km lang fietspad langs eindeloos industriegebied, BASF vooral. In het eerste beetje bos houden we snickerpauze. Het is weliswaar droog, maar erg koud. We rijden verder door over dijken en langs bossen, en arriveren tegen lunchtijd bij Worms. Het is hard werken, de wind is NW en we moeten vaak even zoeken. We lunchen in een mooi park met speeltuin en vangen de doorbrekende zonnestralen zorgvuldig op. Daarna rijden we de stad in voor de Dom van Worms. Een hele mooi ook weer, die veel tijd vraagt omdat er zoveel moois te zien valt. Ook weer een stukje Sinterklaas, kadootje uit Bari, staat erbij. Worms uit is weer even puzzelen, de weg is hier en daar opgebroken. We hebben besloten de Rheinterrassenroute een stukje te volgen, die is korter en weer net effe anders dan de hier onverharde Rijnroute. Op hoop van zegen rijden we een afgesloten weg in, kms later komen we pas bij de wegwerken aan, waar we met enige moeite overheen klauteren. Het leverde ons wel kms autovrij rijden op! We rijden nu door wijndorpjes, en worden aangesproken door een oma die heftig reclame maakt voor de zaterdagse wijnfeesten daar, dus wie een weekendje vrij heeft... Het fietspad door de wijnvelden blijkt een bonkerig betonplatenpad te zijn, en we besluiten weer over de gewone weg te rijden. Een foute beslissing, die weg (de B9) is hier errug druk en heuvelig, dus maar snel weer terug naar de fietsroute. Het wordt ploeteren nu, veel zoeken naar de fietsroute door het hier smalle en drukke Rijndal. Otto is erg moe, Pjotr en Petra ook. Tim is niet moe, maar heeft het ook wel gehad. Als we het overzichtelijke Rijnpad weer bereiken hebben we nog ruim 15 km wind tegen te gaan. We pauzeren nog maar een keertje bij een camping, en rijden dan het laatste stuk naar de stadscamping in Mainz, waar we pas om 19.00u arriveren. We sturen de jongens naar de douche en zetten rap de tent op om daarna meteen (en ongedoucht) te gaan eten. We weten niet hoe laat het restaurant dicht gaat en willen de jongens zo snel mogelijk rust gunnen, vandaar. We eten weer geweldig goed en voor een heel acceptabel bedrag, we worden nog eens Duitsland-lovers! We bellen opa en oma om onze aankomst thuis over een week te bevestigen, aan hun mailtjes te zien tellen zij de dagen net zo hard af als Otto!

Woensdag 10 augustus
Rustdag Mainz.
We slapen uit, de fietsbroeken krijgen een wasbeurt en vertrekken warm aangekleed naar Mainz. De Dom valt tegen, hij is compleet ingesloten door schoenenwinkels en van binnen donker en op een vreemde manier sfeerloos. We lunchen bij de McD, een hoogtepunt voor de jongens. Petra werkt 3 uur aan de site, die is nu bij, en de jongens mogen ook spelen op internet, zij ook blij! Pjotr vindt een Telegraaf en een bemoedigend weerbericht. Als we terugkomen op de camping ariveren Ans en Wim ook net. Zij hebben een vreselijke nacht doorgebracht op camping de Blaue Adria na van wel 10 verenigingsterreinen te zijn weggestuurd. Ons voorgevoel klopte dus helemaal. Minpuntje van de bikelineboekjes dat daar zoveel ontoegankelijke campings in staan! Voor de zekerheid leen ik de campinggids van de camping om te checken of de campings die wij verderop gepland heb wel 'echte'zijn. We eten gezellig met z´n allen in restaurant Domblick, met uitgelaten jongens. De jongens liggen pas na 22.00u in bed, terwijl we morgen ruim 100 km te gaan hebben, niet zo handig...

Donderdag 11 augustus
Mainz - Koblenz, 105 km, gem. snelheid 18,5 km per uur.
We vertrekken al om 9.30u, een goed begin. Het is koud, we hebben 3 lagen kleren aan én onze warme sokken. We zeggen wéér tot ziens tegen Ans en Wim, maar verwachten ze in Duitsland niet meer te treffen, wij gaan nu echt kilometervreten. Mainz uit is weer een heel gehobbel en een aantal keren aarzelen, gokken en foutherstellen. Soms wijzen de bordjes anders dan het boekje, dan volgen we de bordjes maar tot het weer klopt met het boekje. We hebben toch echt de laatste editie. Na 20 km pauzeren we aan de Rijn, de jongens voeren de eendjes en zwanen met ons oud brood en eten snickers, Pjotr en Petra genieten van de exquise chocolade die we gisteren in Mainz kochten. Daar hadden ze pas veel en mooie snoepwinkels! Verder gaat het weer, naar het westen, richting Bingen. De wind is zó gedraaid dat-ie strak tegen staat, en er wordt hier op verschillende plaatsen aan de dijken gewerkt. Daar houden de fietsbordjes op en belanden we in woest bouwplaatslandschap, waar we met onze fietsen doorheen moeten klauteren. Gelukkig komen er ook verwarde fietsers van de andere kant, en we wijzen elkaar de weg. Zo doen we ruim 2,5 uur over de eerste 40 km, tot Bingen, waar we lunchen op een bankje aan de Rijn, terwijl we weer rap afkoelen. Om 13.00u hebben we nog ruim 60 km te gaan... We rijden nu langs de Romantische Rijn, waar het dal smal is en de heuvels steil en met wijnstokken begroeid. Door dit hele dal loopt een fietspad, soms direct langs de weg of het spoor, soms er even los van onder langs de Rijn. De kwaliteit is zeer wisselend, het is voortdurend oppassen voor hobbels en gaten. En voor tegenliggers, er wordt hier veel gefietst en het pad is 2-richting. Overal op de heuvels staan spannende burchten, en er vaart van alles over de Rijn, we komen zo ogen te kort! Het schiet nu beter op , ondanks het feit dat de wind nu doorgedraaid is naar het noorden, en dus nog steeds tégen is. De volgende pauze houden we in St. Goar, met uitzicht op de zwaar overschatte Lorelei. Pjotr´s favoriete Duitse gedicht staat er op de muur, hij maakt er een foto van. Heel langzaam warmt het wat op en kan er een trui uit, en even later zelfs ook de sokken. Aan het eind van de middag scheuren we door Koblenz heen. We vinden de camping vlot, hij ligt heel mooi aan de Moezel en Rijn precies bij de Deutsche Eck, met uitzicht op een grotesk ruiterstandbeeld van Wilhelm I. De stad en de camping bereiden zich voor op Die Rhein in Flammen, een festijn dat zaterdag zal plaatsvinden. In de stad worden heel veel biertenten opgebouwd, de camping staat stampvol. We mogen een plekje uitzoeken op de tentenwei, die belachelijk vol staat. Nou ja, het moet maar voor een nachtje. We koken weer eens, pannenkoeken voor de kids, tortellini voor P&P. Als alles op is vallen de eerste druppels. Afwassen lukt niet: er staat een file met vuilevaatdragers, de voorzieningen zijn duidelijk niet berekend op deze drukte. Rond 22.30 begint de soundcheck van de enorme installaties aan de overkant, wat een goed idee... Tot onze verbazing is het die nacht rustig op de camping en slapen we prima.