Website about our cycling tour through Europe.
With practical tips for people with similar plans.

Vrijdag 27 mei
Rustdag Baia Domizia.
Het is weer stralend weer. Tijdens het ontbijt wemelt het van de hagedissen. Er rollebollen er zelfs 2 vechtend of spelend door de tent. We brengen het grootste deel van de dag in de palmentuin bij de zwembaden door. Ja, het is afzien zo'n reis! Aan het eind van de dag zijn we niettemin blij dat we morgen weer kunnen fietsen. We zijn nu een week onderweg, maar het lijkt al veel langer. Het smaakt naar meer, zeker met al dat mooie weer en de goede campings die we treffen.

Zaterdag 28 mei
Baia Domizia - Pozzuoli, 76km, gem. snelheid 19,3km per uur.
Voor 10.00u vertrekken we, ruim € 78,00 lichter voor 2 nachtjes kamperen. We betalen, zoals wel vaker, voor een plek met auto en stroom. Er valt niet te onderhandelen op deze onpersoonlijke camping, in Terracina lukte dat bv wel. We trekken het achterland in, weg van de drukke kust. We rijden een stukje over de Via Appia Antica, ooit aangelegd door de Romeinen. In Mondragone raken we het spoor bijster. We missen de weg naar Cancello en belanden via een mooie weg in Falciano. In de bar daar bestellen we cola, waarop de barman ons gelijk een fles van 2 liter met 4 plastic bekertjes voorzet. We drinken 'm helemaal leeg. De jongens mogen gratis tafelvoetballen en de cola kost slechts € 2,00. De route naar Cancello staat nu wel goed aangegeven en wordt ook steeds drukker. Veel razend en vaak enthousiast toeterend verkeer. Het went. Na het chaotisch Villa Literno, vol geparkeerde auto's en met veel kuilen en hobbels in de weg, zakt het tempo in. We krijgen vals plat. Na 50km zoeken we toevlucht tot een bar langs de weg voor een lunch. Tot onze verbazing bevindt zich achter de bar langs deze stoffige weg een groene oase met grasvelden, palmen en fonteinen. We eten pizza, drinken liters water en bewonderen het bruidspaar dat net arriveert en naast ons tafeltje de bruidsfoto's laat maken. De bruid is erg zwanger en de bruidegom kijkt alsof hij er eigenlijk niet bijhoort. Tijdens deze lunch past de barman op onze fietsen, hij is erg bang dat deze gestolen worden. Hij was ronduit verbijsterd toen hij hoorde van onze plannen. Verkwikt verlaten we de oase en gaan we weer de weg op. In Qualiano knalt Petra zo hard door een van de vele kuilen in de weg, dat een van haar tassen eraf vliegt. Gelukkig geen schade. We ploeteren voort over erg hobbelige en volgeparkeerde bebouwde kom wegen. Regelmatig vragen we de weg, lang niet alles staat goed op de kaart en de bewegwijzering is gebrekkig. In Pozzuoli dalen we ten onrechte af tot de haven. 3km klimmen later bereiken we de camping, gelegen in de krater van de vulkaan Sulfatara. Helaas gaat het zwembad pas over 2 weken open. We nemen dus maar een koude douche. We zijn moe. Als de tent staat bekijken we de andere kant van de krater die nog actief is. Het stinkt ontzettend naar zwaveldampen die overal uit de grond puffen. Als de wind later gaat liggen, ruiken we zwavel in onze tent. We ontmoeten andere fietsers, Italianen op weg naar Sicilie. Na een bezoekje aan het naastgelegen restaurant, duiken we het bed in. Pjotr en Petra zijn erg trots op de jongens. Ze hebben weer prima gefietst vandaag, ondanks de hitte en drukte om hen heen.

Zondag 29 mei
Rustdag Pozzuoli.
Bezoek aan Napels. Volgens Tim is Napels net een stinkende vuilnisbak. Otto vindt het een volgepropte bak. We kunnen hen geen ongelijk geven. Wat een zooitje. We zoeken ons gek naar een internet-cafe die ook open is en vinden 'm pas na een halve dag. De jongens willen runescapen om contact te maken met hun vrienden. Dat lukt maar half. De verbinding is gebrekkig en valt regelmatig uit. Gelukkig lukt het wel de site bij te werken en de hotmail te checken. Beantwoorden lukt niet of nauwelijks, maar hierbij bedankt voor alle reacties! Foto's hopen we een volgende keer te kunnen plaatsen. Of dat ook lukt? Nu gaan we lekker terug naar de camping en morgen bezoeken we de Vesuvius en Pompeï.

Maandag 30 mei
Rustdag Pozzuoli.
Om half negen stappen we op de trein richting Pompeï. We moeten overstappen in Napels. 2 uur later zijn we in Pompeï, waar we de bus nemen naar de top van de Vesuvius, zo'n 1100m hoog. Via een omslachtige route brengt ie ons in anderhalf uur naar boven. Daar blijken we nogmaals te moeten betalen om het laatste stuk naar boven te mogen klimmen. Even slikken en dan klimmen maar. Het uitzicht op de kraterrand is indrukwekkend: aan de ene kant de enorme krater, zo'n 230m diep, aan de andere kant de baai van Napels. De deken van smog over Napels is duidelijk waarneembaar. Na ruim een uur dalen we weer af naar Pompeï. We bezoeken de opgravingen daar (de stad was bedekt met een laag vulkaanstof van 7 tot 8m hoog), die een heel mooi beeld geven van hoe een Romeinse stad er uit zag. We dwalen er urenlang rond, laverend tussen de groepen met gidsen. Moe, vies en voldaan komen we enkele uren later weer terug op de camping. Even douchen en dan eten in een 'echt' Napolitaans restaurantje. Het is weer lekker, zoals altijd, met als gevolg dat we nauwelijks nog zelf koken. Als de kinderen in bed liggen praten wij nog een hele tijd met 2 fietsende Amerikanen, die hun reis net vandaag gestart zijn. Zij willen naar Rome fietsen en zijn benieuwd naar onze ervaringen. Later gaan ook zij door naar Dubrovnik, misschien komen we elkaar daar weer tegen...

Dinsdag 31 mei
Pozzuoli - Sorrento, 8km fietsen en 2 boottochten.
We pakken rustig in, de boot naar Ischia vertrekt pas rond 10.30u. Als alles ingepakt is, blijkt het pas 9.10u te zijn, misschien kunnen we de boot van 9.30u nog halen. We dalen af naar de haven en ja, we halen het nog net. Een prachtige boottocht door de baai van Napels volgt. Anderhalf uur later leggen we aan in Ischia. We hebben besloten in 1x door te reizen naar Sorrento en daar een rustdag te nemen. Wel moeten we 6 uur wachten op de boot naar Sorrento, die maar 1x per dag gaat. We pikken een Volkskrant op, huren ligbedden en een parasol op het strand en slaan ons dapper door de wachttijd heen. De jongens amuseren zich prima in de lauwe zee en graven zich in in het zand. Tegen vijven keren we terug naar de haven om kaartjes te kopen. De boot naar Sorrento is wat te laat en tijdens het wachten hebben we veel bekijks. We krijgen regelmatig complimenten over onze mooie jongens en de reis die we ondernemen. De snelle boot brengt ons in drie kwartier naar Sorrento, waar het nog maar een paar km klimmen naar de camping is. De terrascamping is erg mooi, maar ons plekje niet: smal en stoffig. Het eten in het campingrestaurant is wederom prima. Het is wat later dan anders en de jongens zijn erg moe: ze vallen bijna letterlijk om van de slaap. Als ze eenmaal in bed liggen, slapen ze direct in. Pjotr en Petra genieten nog even van het adembenemende uitzicht op de golf van Napels. De smog is weg en de lichtjes branden langs de hele kustlijn. De Vesuvius torent er bovenuit.

Woensdag 1 juni
Rustdag Sorrento.
De dag begint erg vroeg: om 5.15u worden we gewekt door een huilende peuter, die niet meer stil wordt. De jongens slapen er gelukkig doorheen. Even na 7en horen we vreemd geritsel achter onze tent. Het blijkt dat werklieden er een trapje aan gaan leggen. Als er ook een cementmolen naast onze tent verschijnt en een indrukwekkende hoeveelheid cement aangevoerd wordt, besluiten we om snel te verhuizen naar een beter plekje dat inmiddels vrij gekomen is. Dat blijkt een verstandig besluit. Er wordt hard gewerkt en de stoffige plek wordt nog véél stoffiger. Petra doet een handwasje, terwijl Pjotr de tent verplaatst. De rest van de ochtend en voormiddag brengen we aan de rand van het mooi aangelegde zwembadje door. De jongens genieten. Na de siësta gaan we Sorrento in. Een echte, vrij deftige, touristenstad. Met veel groen en een prettige sfeer. En héél veel internet-points, dank zij de aanwezige Amerikanen ongetwijfeld. Een mooie kans om de site weer bij te werken. Het lukt helaas weer niet om te reageren op de bijdragen in het gastenboek. De jongens willen runescapen, maar dat lukt ook niet. De rest lukt tot zover wel. We gaan nu proberen of het lukt foto's te plaatsen. Of dat lukt... En ja, het lukt. Best omslachtig allemaal, maar het resultaat mag er wezen, vinden wij!

Donderdag 2 juni
Sorrento - Praiano, 40 km, gem. snelheid 14km per uur, 650 hoogtemeters.
Vandaag de Costa Amalfitana. Spannend! We staan op tijd op en klauteren al rond 9.00u de camping Nube d' Argento af. Het is bewolkt vandaag, dat zijn we niet gewend. We zijn er blij mee: de dag begint met een lange steile klim, die doen we net zo lief zonder zon. We rijden het eerste stuk over een rustige weg, via Massa Lubrense en Termini naar St. Agatha. De weg is groen en kronkelt langs de kust, hoog boven de zee, met vaak verre uitzichten. Heerlijk om weer eens echt te klimmen, en dat in deze rust. De klim is pittig, 4 km lang 6 a 8 %. We redden het prima, ook de jongens, die geen kik geven. Halverwege pauzeren we onder het wakend oog van de alomtegenwoordige Padre Pio. We drinken een enorme fles cola leeg, voor € 3 dit keer. Het einde van de klim is nog knap steil, en dan bereiken we de echte kustweg. Hoera, het is er rustig! We waren bang voor druk verkeer, maar dankzij een vrije dag voor de Italianen en de afsluiting van de snelweg van Napels hierheen net vandaag boffen we. De zon is inmiddels ook weer doorgebroken. De weg is werkelijk prachtig. Overal prachtige begroeiing op ingenieus aangelegde terrassen, steile rotswanden naast en onder ons, een fantastische blauwe zee met prachtige baaien en dorpjes tegen de hellingen aangekleefd. De weg is breed genoeg, en van prachtig glad asfalt. Wie ons in wil halen, heeft daar plaats genoeg voor, en neemt ook de tijd, het voelt er veilig. We stoppen regelmatig bij uitkijkpunten om te genieten van het uitzicht. Je moet er echter niet naar beneden kijken: daar zie je onvermijdelijk een enorme puinhoop: Italianen laten alle rotzooi die ze niet meer nodig hebben, en dat is veel, vallen waar ze staan.  Dus op elke mooie plek ligt ook rotzooi, zonde. Rond 12.30u bereiken we Praiano al, waar we camping La Tranquilita vinden omdat we weten dat-ie bij hotel Continental hoort, dat ie er is, staat nergens aangegeven. We vinden een prachtig  plekje op een terras, 50 m lager slaat de zee tegen de rotsen. Ons plekje ligt precies 100 traptreden lager dan de weg, dat is dus een heel gezeul met 12 fietstassen, 2 tentzakken 2 matjes en een stuurtas. Gelukkig kunnen de fietsen boven blijven staan, bij de kippen en konijnen in de moestuin. Lam van de hitte zetten we de tent op. We slepen ons naar een nabijgelegen baai met strandje en restaurants en recupereren daar al snel bij een heerlijke lunch. We zwenmmen een tijdje in zee, en koken 's avonds zelf: we hebben een tafel en stoelen bemachtigd op het campinkje, en er is zelfs een bankje waar uitstekend op te koken valt. We voelen ons erg rijk, en genieten van de luxe! De camping doet zijn naam eer aan: eindelijk weer eens een rustige nacht. Hij kost dan ook € 50, een waarlijk Amalfitaanse prijs!.