Website about our cycling tour through Europe.
With practical tips for people with similar plans.

Vrijdag 10 juni
Laghi Monticchio - Carrera della Regina, 58 km, gem. snelheid 15,3 km per uur, 840 hoogtemeters.
De zonnige dag begint koud en helder, en met een steile klim naar een pas op 875 meter, een hoogste punt voor Tim en Otto. Een foto maken lukt niet (even verderop wel) door de hysterische honden vlakbij. Het uitzicht is prachtig. Dan duiken we naar beneden, naar Rionero, waar we boodschappen doen in een supermarkt, en Otto ons lang ophoudt in de bar wegens een grote boodschap. Wat volgens de kaart een geleidelijke afdaling naar Ginestra zou moeten zijn, is een steile afdaling naar een riviertje en vervolgens een duivelse klim naar Ginestra, waar we bij het einde bijna van de fiets vallen omdat het zo steil is en we zo moe zijn. Petra voelt zich vandaag niet goed en dweilt dus een beetje achteraan. De jongens zijn toch al niet zo onder de indruk van haar afdaalcapaciteiten: volgens hen gaat een slak nog sneller. Nou, dat moet dan wel een raceslak zijn hoor! De omgeving is prachtig: groene heuvels, weids, rustig, prima fietsgebied. Als je tenminste niet al te moe danwel beroerd bent. Tegen 13.00u bereiken we Venosa, dat een stuk lager ligt dan de Laghi, terwijl we toch alweer 500m geklommen hebben, hard werken hier! In Venosa doen ze er ruim 45 min. over om een bordje pasta te maken, echt slow food dus... Na Venosa wordt het zowaar vlak en hebben we zelfs de wind in de rug, dat is genieten. We kiezen de goede (lees: lage) weg naar Palazzo, en vinden daar makkelijk de doorsteek naar de weg naar de agriturismo. Alleen ligt die op 539 m hoogte, op de top van een heuvel. Een prachtig panorama is de beloning, maar we moesten er wel hard voor werken! De agriturismo blijkt alleen in het weekend open te zijn, maar we kunnen gelukkig wel 2 kamers + badkamer krijgen. Maar goed dat Petra noodrantsoen had ingeslagen: hebben we toch nog warm eten. De hele nacht worden we geplaagd door k...herrie in het boilerhuis: de boiler lijkt op hol geslagen te zijn. Jammer, het is er verder zo stil.

Zaterdag 11 juni
Rustdag Carrera della Regina.
Een dag vol eten en rusten: eerst een luxe ontbijt met vers sap en roerei, (volgens Otto zijn Beste Ontbijt Ooit!) om 14.00 een uitgebreide pranzo met pasta, vitello en fruit toe, en 's avonds nog een keer pasta of soep en een omeletje. Het is te koud om te zwemmen, jammer, het zwembad ligt daar zo aanlokkelijk te kijken. We doen vooral niets vandaag! Petra's dure Teva sandalen blijken allebei kapot: de aanhechting van beide hielbandjes is gebroken. We repareren ze met stukjes scheerlijn, het begin van een nieuwe trend? Pjotr en Petra winnen vet van de jongens met klaverjassen, ha ha.

Zondag 12 juni
Carrera della Regina - Matera, 73 km, gem. snelheid 18 km per uur, 439 hoogtemeters.
Met goede adviezen van onze vriendelijke gastheer vertrekken we, om te beginnen met 5 km duizelingwekkend afdaling. En dan haalt onze gastheer ons in om onze paspoorten terug te geven, waren we even vergeten. Oeps, slordig! En mille grazie! We rijden over de ss 169, de Diga Basentello. Deze is erg breed, met heel veel vluchthavens en op 25 km zien we 20 auto's. Lekker rustig, vlak of licht dalend en maar windkracht 3 tegen vandaag. Het landschap is heel weids, een kilometers breed dal met goudgele graanvelden en hier en daar een verlaten huisje. Leeg, stil, groot. Na 35 km komen we uit op de ss 96, waar heel veel Europese Ä zijn omgezet in heel veel beton. Ondanks de klimmetjes schiet het wel op, maar mooi is anders. Tegen de tijd dat we Gravina bereiken zijn we wel toe aan lunch. Die nuttigen we in een boomgaard onder een vijg en een pruim. Klinkt romantisch, maar de ondergrond bestond uit erg harde stoppels met veel spinnen, dus erg comfortabel was het niet. Het was wel de laatste schaduw die we konden vinden, dus niet geklaagd! Op 20 km voor Matera staat een dreigend bloccata-bord, maar dat hoeven we niet serieus te nemen, zegt de carabinieri. Terwijl de tegenwind aanwakkert zwoegen we verder. We zien Matera al van verre liggen, maar er wacht ons nog een klim van 230 naar 398 meter, en we zijn  moe. ('We' zijn meestal vooral Petra en Pjotr, de jongens zijn werkelijk onvermoeibaar!). In Matera hebben we een echte buitenwijksestadscrisis: we zijn moe en het niet eens over waar we precies zijn danwel heen moeten. Dom dom, het kost alleen maar extra energie. In een bar vragen we de weg en dan vinden we het centrum toch nog. We kiezen voor het makkelijk te vinden 1 ster hotel Albergo Roma, boven de in de Sassi gelegen (en vast moeilijk te vinden) topper hotel Sassi. Otto is erg boos: die wil niet in een 1 ster hotel! Het valt erg mee: het hotel is brandschoon, de eigenaren aardig, de fietsen kunnen binnen staan, aan de ketting en gecamoufleerd door een plant. En de jongens krijgen een eigen kamer met badkamer en tv. Otto gelooft niet dat dit een 1 ster hotel is! Nadat we allemaal gedoucht hebben gaan we rond 16.30u de Sassi bekijken. Dat zijn woningen die deels in de rotswand gebouwd zijn. Het is een indrukwekkend gezicht, de woningen tegen en in de hellingen, de kloof die er langs loopt, en de helling met prehistorische grotten er achter. Een herder met kudde tegen die helling maakt het helemaal af. We bekijken een aantal heel oude rotskerken en verbazen ons over deze bijzondere omgeving, hij was de omweg zeker waard. Ondertussen krijgt Otto steeds meer honger, en hij niet alleen! Om 19.30u kunnen we pas eten, tot die tijd kijken we de pantoffelparade die op gang komt, en er toe leidt dat de straten na ons diner, rond 21.00, zwart zien van de zondagse mensen. We steken erg af in ons reiskloffie!

Maandag 13 juni
Matera - Alberobello, 83 km, gem. snelheid 17,9 km per uur, 475 hoogtemeters.
Ä 110 lichter na een nachtje hotel vertrekken we vroeg uit Matera, nadat de 4e pot Nutella tijdens deze reis is aangeschaft. We werken ons Matera uit, hobbels, kuilen, klimmetjes, afdalingen, rotondes, stoplichten, auto's, auto's, auto's, blij als we de drukte na een km of 8 ontsnapt zijn. Het is lekker weer, ruim 20 graden en een (schuin tegen-) windje. De weg naar Gioia delle Colle is rustig, op de gebruikelijke vrachtauto's na, maar ook hobbelig en heuvelend. We blijven weliswaar op min of meer 380 meter hoogte, maar toch blijft het werken. Het landschap verandert langzaam van graanschuur in kleinschaliger boomgaarden en hier en daar wat wijn. In Gioia vinden we na veel gezoek de Cycing Italy route door mooi boerenachterland, totdat de weg doodloopt op een hek en we rechtsomkeert moeten maken. Gelukkig leidt een aardige automobilist ons uit het doolhof van landweggetjes naar de grote weg richting Noci, zodat de schade beperkt blijft tot een km of 8 omweg. Geen Cycling Italy route meer, de verdere dag!  De weg naar Noci blijft stijgen, even na dit stadje zitten we toch weer op 450 meter. Dan nog een afdaling naar Alberobello en een ruime omweg om de stad heen naar de camping. Die valt op het eerste gezicht wat tegen, maar de aardige mensen en het mooie zwembad maken veel goed. We eten zelfgemaakte salade vanavond.

Dinsdag 14 juni
Rustdag Alberobello.
Pjotr doet het fietsonderhoud, Petra de was en de site, en de jongens de afwas. Pjotr en Petra zijn bijzonder misselijk en hebben vannacht nauwelijks geslapen. We verdenken de mayonaise die al een tijdje met ons meereist. Na gedane arbeid rusten we even uit bij het mooie zwembad, waar de jongens al een poosje vertoeven. Dan hijsen we ons op de fiets om Alberobello te gaan bezichtigen. De jongens hebben honger, Pjotr en Petra zijn slapjes en het dreigt te gaan onweren. De trulli's zijn een beetje te Efteling, en alleen maar toeristisch, met een bijzonder uitgebreid assortiment aan souveniers die we gelukkig(!) niet mee kunnen nemen. Kortom, Alberobello is aan ons niet besteed. We besluiten te gaan eten buiten het centrum, in een restaurant dat de camping ons had aanbevolen. We arriveren er om 19.15u en kunnen er pas vanaf 19.45u eten. Ons humeur daalt nog wat verder, maar dat blijkt niet terecht. We worden er verwend met lekkere voorafjes van het huis en vervolgens met heerlijk eten. En nog goedkoop ook. Beter gehumeurd keren we terug naar de camping. Daar stoppen we de jongens in bed. De laatste kaart van ItaliŽ en de niet zo beste ANWB Geo Gids geven we aan de Nederlandse buren op de camping. We slapen lekker deze nacht.

Woensdag 15 juni
Alberobello - Bari, 63km, gem. snelheid 22,6km per uur.
Als we opstaan is de lucht weer stralend blauw. We pakken rap in, al puzzelend wat we vannacht op de boot bij de hand willen houden. De jongens nemen afscheid van Kaifa, de hond van de buren, waar ze gisteren veel mee gespeeld hebben. Om 8.45u rijden we weg, want we willen de grottour van 10.00u halen. Na een snelle rit, gevolgd door veel gehobbel door Castellane, bereiken we om 9.35u de grotten. Met warme kleren aan beginnen we aan de rondleiding die 2 uur zal duren. De grotten zijn erg mooi, met heel veel stalagtieten en stalagmieten in allerlei vormen met als hoogtepunt de witte grot op het einde. Het is wel een hele tippel: 2,5km heen en 2,5km terug onder de grond. We picknicken bij de grotten. Pjotr en Petra zijn nog steeds slap van de mayo en we moeten nog zover... In de verte dondert het en onweerswolken komen dichterbij. Zouden we die voor kunnen blijven? De rest van de route verloopt zeer voorspoedig met vals plat naar beneden en de wind schuin in de rug (bij wijze van uitzondering). Al om 15.00u bereiken we Bari. We kunnen pas om 19.00u kaartjes voor de boot kopen en gaan daarom de stad in. Een vriendelijke agent wijst ons een plek waar we de fietsen met bepakking veilig achter kunnen laten. De oude stad is verrassend mooi en schoon. De St. Nicolaas kerk is heel oud en sfeervol en bevat de echte originele (door de Barinezen in 11e eeuw van de Turken gestolen) botten van de goede Sint. Ook de andere kerken zijn mooi. Tegen 7en schuiven we aan in de rij voor de kaartjes. Als we eindelijk aan de beurt zijn, blijk je toch niet met een creditkaart te kunnen betalen. #§~GRŘō«#§~!!!
Petra fietst door de regen naar de dichtstbijzijnde bancomat die 1,5km verderop ligt. Goede business voor de taxichauffeurs. Bij terugkomst weer achteraan in de rij voor de kaartjes, daarna in de rij voor de douane en dan nog een aantal uren wachten tot de boot daadwerkelijk, anderhalf uur te laat, vertrekt. We hebben een "luxe" hut met 4 bedden en douche. Om half 12 kruipen de kinderen in hun kooi. Ze vallen na 2 minuten al in slaap. Pjotr en Petra douchen nog even en duiken daarna ook snel in bed.

Donderdag 16 juni
Aankomst en rustdag in Dubrovnik.
Na een goede, maar korte, nachtrust worden we om 5.00u gewekt. Het ontbijt aan boord is boven verwachting. Aan dek zien we KroatiŽ voor het eerst liggen in de zon. Een plaatje. We gaan van boord, slippen dankzij onze fietsen snel door de douane, en fietsen zo naar camping Solitudo. Om 8.00u hebben we de tent al staan. Na een 2e ontbijtje gaan we Kuna's pinnen, kopen een krant en een snorkel en gaan voor het eerst naar het Kroatische strand. We experimenteren met de snorkel en zien de eerste zeeŽgels in het glasheldere water. Na een lekkere vleesrijke lunch aan het strand, verruilen we de zee voor het zwembad bij een hotel in de buurt. Wat een luxe toch weer. Als we terugkomen op de camping blijken Pam en David, de Amerikanen die we in Pozzuoli ontmoet hebben, ook gearriveerd te zijn! Pam is al de stad in en David gaat met ons mee dineren in het campingrestaurant. We wisselen ervaringen uit en overleggen over mogelijke routes. Otto neemt David een uitgebreid diepte-interview af (in het Engels!). We moeten hem af en toe helpen maar hij pikt het Engels snel op. Tim is zů moe dat hij zijn hamburger niet op kan. Ook de rest is moe. Om 21.30u gaan we allemaal onder zeil.