Website about our cycling tour through Europe.
With practical tips for people with similar plans.

Vrijdag 17 juni
Rustdag Dubrovnik.
De dag begint met een machinewas. We ontbijten in de zon en begroeten Pam. Zij gaat met Pjotr en de jongens naar het strand. Petra wacht de was af en werkt het dagboek bij. Een uurtje later strijkt zij ook neer op de Copacabana op een ligstoel onder een parasol. De jongens kaarten met Pam en Otto onderwerpt ook haar aan een "What is your favourite ....." kruisverhoor. We lunchen weer aan het strand en ons plan om de middag de stad in te gaan verdampt. We zijn veel te lui en de tijd glipt door onze vingers. Otto wil ook nog naar het zwembad en dus sjouwt Pjotr daar ook nog met de boys naar toe, terwijl Petra de schone was opruimt. Op de camping ontmoeten we twee fietsende Noren, die vanuit Palermo naar hier zijn gefietst. Zij hebben hier al een stukje kustweg gefietst ten zuiden van Dubrovnik. Dat is hen niet best bevallen. Erg smal en weinig ruimte voor inhalende auto's. We beraden ons hoe vanaf hier verder te gaan. Morgen maar wat info verzamelen bij de Tourist Information. Als aperitief drinken we een fles wijn met Pam en David, daarna eten we samen reuzenpizza's in een piepklein restaurantje waar Pam plaatsen gereserveerd heeft. Na een gezellige avond nemen we afscheid. Shall we meet again?

Zaterdag 18 juni
Rustdag Dubrovnik.
Na het ontbijt pakken we de bus naar de stad. Onderweg valt op hoe groen het hier is, en hoe verzorgd alles er bij ligt, een verademing na het vaak rommelige ItaliŽ. Voor we echt de stad ingaan werken we de site bij, we zijn er 2 uur zoet mee, de jongens verliezen, terecht, hun geduld. We maken een wandeling over de prachtige en erg hoge stadsmuren om de oude stad Dubrovnik heen. Prachtige vergezichten: diepblauwe baaien en strandjes, verre groene eilanden, de prachtige oude stad zelf, de bergen die direct erachter oprijzen en enorme cruiseschepen vlakbij de levendige haven. Het is heet, en de jongens willen eigenlijk vooral zwemmen bij de camping. We proberen nog wat info los te peuteren over fietsroutes bij de toeristeninfo, maar die kunnen ons niet wijzer maken. Petra ziet erg op tegen het fietsen over de grote kustweg hier, die druk, smal en daarom soms gevaarlijk heet te zijn. Met een Telegraaf in de tas gaan we terug naar de camping, en bezoeken een van de zwembaden bij de hotels die tot het Babin Kuk complex behoren en die we allemaal mogen gebruiken, luxe hoor. Deze avond kookt Petra maar weer eens zelf: pasta en saus die al sinds ItaliŽ in de tas zitten.

Zondag 19 juni
Dubrovnik - Prapatno, 50 km, gem. snelheid 16 km per uur, 455 hoogtemeters.
Vaderdag vandaag, Tim heeft een mooi gedicht gecomponeerd voor Pjotr. We nemen een luxe ontbijtje tot ons, met een omeletje. Vandaag begint het echte fietsen in KroatiŽ dan. De hoge brug Dubrovnik uit slaan we over, die vindt Petra te eng. Gelukkig vaart er een bootje naar Zaton, 10 km verderop aan de kustweg. Na enig zoeken vinden we het bootje, gelukkig mogen de fietsen mee. Na een snelle tocht rijden we de gevreesde kustweg op. Die laat zich vandaag van zijn allerbeste kant zien: er is weinig verkeer, dat heel netjes om ons heen rijdt, de zon schijnt zonder dat het te heet is, de weg is mooi glad, zonder Italiaanse hobels en putten, en het uitzicht is voortdurend fantastisch . Eilanden in de verte, de diepblauwe zee diep onder ons, met turkooizen baaitjes, en blauwe lucht daarboven. Aan onze rechterhand rijzen de bergen hoog op, witte kalkrotsen met groen ertussen. Het is echt genieten, dat had in ieder geval Petra niet verwacht! De weg klimt en daalt en langzamerhand wordt het flink warm. Otto krijgt al snel weer honger, en hij moet wennen aan de hitte. Het valt nog niet mee een lunchplek te vinden, veel leven is er niet langs de weg. Als Otto er echt doorheen zit vinden we gelukkig een restaurantje waar ze wel iets voor ons op de grill willen leggen. Cevapcici voor de jongens, een nieuwe favoriet van Otto, en mixed grill voor ons. Echte carnivoren, de Kroaten! Met de frites is iets ergs gebeurd, die is niet echt eetbaar. Natuurlijk drinken we er weer liters water en cola bij. Nog een km of 10 naar Ston, en dan nog 3 naar de camping. We rijden het schiereiland Peljesac op over een prachtige weg langs oester- en mosselkwekerijen, de zee lijkt er extra blauw. Ston heeft indrukwekkende stadsmuren die hoog over de berg lopen, uit de 14e eeuw, ze waren toen met hun 5,5 km de langste muur na de Chinese! Na Ston volgt de zoveelste pittige klim. Otto komt een insekt tegen dat hem prikt, dat is wel de druppel voor hem, hij besluit dat dit een Pechdag is. Tim verheugt zich puffend op de afdaling: we kamperen per slot van rekening aan zee. Eindelijk bereiken we het einde van de klim en de afslag naar de camping, maar wat een pech: de steil afdalende weg ligt helemaal open, klaar om geasfalteerd te worden. I.p.v. een snelle afdaling wordt het dus schuiven door losse stenen. Geheel in stijl gaat Otto onderuit in het gruis, met wat schaafwondjes als gevolg. Tja, dat krijg je op een pechdag... Tim is woest: al die meters voor niks geklommen! We lopen verder maar naar beneden, naar de prachtige baai waar camping Prapatno ligt, in een kloof met een schaduwrijke oude olijfgaard. Otto en Tim zetten de dag voort aan het strand, Otto vastbesloten niet te gaan zwemmen omdat hij dan vast in een zee-egel trapt. Om zijn dag compleet te maken eten we rijst met prut, ook al niet zijn favoriet.

Maandag 20 juni
Rustdag Prapatno.
Om 7.00u begint de nabijkamperende Duitser weer te praten, niet te geloven na zijn monoloog van uuuuuuren gisteren. Hij heeft een lage bas en dreunt erg door, we hopen dat hij een fijne excursie gaat maken vandaag. Na het ontbijt fietst Petra naar Ston om boodschappen te doen, de mannen hebben geen zin om mee naar boven te klimmen door stof en stenen. Jammer, Ston blijkt een heel leuk dorpje te zijn, en de stadsmuren kun je beklimmen. Voor Tim en Otto is er vandaag een verrassing: we zijn 30 dagen onderweg, eenderde van de reis zit er op, en om dat te vieren krijgen ze ieder een Donald Duck pocket die we al 900 km meeslepen. Ze zijn er erg blij mee en duiken er meteen helemaal in. 's Middags weer samen naar het strandje. Eigenlijk niks voor Pjotr en mij, even zwemmen na het fietsen is prima, maar een hele stranddag is al snel te veel. Verderop wordt hard gewerkt aan de weg, de Kroaten weten van wanten, ze begonnen om 7.00u en werken de hele dag non stop door. Dat geldt ook voor de winkels hier, die zijn van 7.30u tot een uur of 21.00 open zonder middagsluiting, en ook in restaurants kun je op elk uur van de dag aanschuiven. Zelfs de Kroatische kinderen zijn veel flinker dan de Italiaanse, ze stralen veel meer pit en  zelfstandigheid uit. 's Avonds bakt Pjotr pannenkoeken met spek voor de kinderen, altijd feest. Na het voorlezen loopt Petra nog met de jongens naar het strand om sterren te kijken, dat zit er echter niet in door de volle maan die een prachtig licht op de zee werpt. Ook heel mooi, vooral Tim weet ervan te genieten.

Dinsdag 21 juni
Prapatno - Orebic, 56 km, gem. snelheid 15,1 km per uur, 930 hoogtemeters.
Om 9.30u stappen we op de fiets. De werklui hebben een prachtige strook vers asfalt voor ons neergelegd, zodat we de klim naar de weg fietsend halen. We stijgen vervolgens door naar 250 meter, en halen onderweg 2 andere fietsers in. Da's wel kaasje voor de jongens! Boven vinden we een supermarkt-met-terras, een heel praktisch Kroatisch verschijnsel: je koopt binnen goedkoop koude drank en drinkt die dan buiten op. De ingehaalde Noren schuiven ook aan: ze komen uit het noorden van Noorwegen en moeten nogal wennen aan de temperatuur! Een tijdje blijft de weg rond de 200 meter, en dan dalen we lekker af naar een strandje bij Drace, helemaal terug naar zeeniveau. Dan volgt een lange, en soms steile (8-10%) klim tot 377 meter, alwaar een aangrijpend oorlogsmonument staat. Helaas geen barretje... We puffen er uit en bereiden ons voor op de afdaling. Die stelt niet veel voor: we dalen naar ongeveer 200 meter. Lunchen lukt niet: er zijn geen restaurantjes of winkels, en we hebben geen brood, dus we fietsen maar door, nog een km of 10 te gaan, denken we (het blijken er 15 te zijn). De weg stijgt weer met 8%, tot we weer afdalen naar 100 meter. Pjotr maakt een mooie foto van ons in deze afdaling. En weer volgt er een klim, de hoogste van allemaal, tot ruim 400 meter. De kaart laat dat allemaal niet zien, alleen de bergtoppen staan erop. Ook op de versie met een kleinere schaal ontbreekt deze toch wel relevante info... Het landschap is prachtig: heel groen, met bossen, wijngaarden. stille dorpjes, rotsen en kliffen, en regelmatig zicht over zee. En mooi weer natuurlijk, knap warm zelfs, zeker in de klimmen. Petra en de jongens zweten, Pjotr geniet, dit is zijn weertje. En dan, eindelijk... De Afdaling. En wat voor een! De Amalfikust is er niets bij: een afdaling door een soort plotseling compleet open rotslandschap. In grote bochten suizen we naar beneden met waanzinnig mooi uitzicht over de baai van Orebic en het eiland Korcula daarachter. De weg is overzichtelijk en veilig, dat draagt flink bij aan het grote genieten. Otto suist vlot achter Pjotr aan, Tim is wat voorzichtiger, en een flink stuk daarachter slakt Petra naar beneden, die daardoor wel veel meer van het uitzicht kan genieten! Voor Orebic doen we boodschappen, en dankzij Pjotr's goed opletten vinden we de in de Trotter aanbevolen camping vlot. Ideaal plekje: letterlijk een steenworp van het strand, in de voormalige tuin van een huis, is een klein campinkje met een stuk of 10 staanplaatsen. Knus, veel mensen komen een praatje maken. We eten brood met jam, Otto heeft me tot de aankoop van een pot weten te verleiden nadat hij al 30 dagen alleen maar Nutella op zijn brood heeft gegeten, de 5e pot is bijna leeg...  Tim eet gevarieerder: die heeft tonijn ontdekt als lekker hapje, en wil ook nog wel eens kaas eten. Na de lunch vertrekken de jongens meteen naar het strand, daar vermaken ze zich dag na dag prima. Tegen het einde van de middag schuiven Petra en Pjotr ook aan. Na een uurtje met zijn allen aan het strand vertrekken we naar restaurant Babilon, ook aangeraden door de Trotter, waar we heel veel en heel lekker eten, en drinken, drinken, drinken. Water vooral, na deze hete fietsdag. Kraanwater mogen we nog even niet drinken: een ongelukje met pesticiden. Maar hopen dat dat niet gold voor al die liters die we vandaag uit onze bidons hebben gedronken... De jongens gaan daarna naar bed, Pjotr en Petra lezen nog een poosje op de pier in zee, bij volle maan en 28 graden. Het was een prachtige (fiets)dag vandaag. Kroatie is echt geweldig!
Filosofie van de dag (door Otto natuurlijk), uit gepuft tijdens een steile klim: leven we nou om te werken of werken we om te leven? Dit thema wordt de rest van de dag uitgesponnen, tot het niveau leven we nou om met onze poten boven de chips te hangen, of hangen we met onze poten boven de chips om te leven. Ja, diepe gedachten ontstaan er ook, tijdens zoīn avontuur!

Woensdag 22 juni
Rustdag Orebic.
Kalm dagje, beetje zwemmen, beetje was, beetje internetten, morgen weer actie!

Donderdag 23 juni
Rustdag Orebic.
We gaan kanoŽn vandaag. We staan vroeg op en lopen een half uur naar de afgesproken plek. Om 9.00u worden we door Zoran opgepikt voor onze glasbodemkanotocht. Via een tussenstop brengt hij ons naar de kanoplek, waar we, samen met een Amerikaans gezin, in onze kano's stappen. Pjotr en Otto varen samen, en Petra en Tim, beide teams varen prima. We zien de zeebodem, met heel veel zee-egels, visjes en zeekomkommers (denken we) onder ons voorbij glijden. Op een eilandje pauzeren we om een klooster te bezichtigen, een duik te nemen en te picknicken. Na de kanotocht brengt Zoran ons naar het stadje Korcula, een heel mooi klein oud stadje waar weer menige foto gemaakt wordt. Weer een andere boot brengt ons terug naar Orebic, waar we wederom dineren bij Babilon. Na een kersenpitspuugwedstrijd op de pier gaan we naar het internet cafe om te kijken of het nu lukt weer wat foto's op de site te zetten.