Website about our cycling tour through Europe.
With practical tips for people with similar plans.

Vrijdag 24 juni
Orebic - Vela Luka, 50km, gem. snelheid 14,9km per uur, 740 hoogtemeters.
Vandaag fietsen we over het eiland Korcula heen. We nemen de passagiersferry naar Korcula, die is sneller en komt op een handiger punt aan dan de grote autoferry. Vanuit Korcula-stad, die we gisteren al bezichtigd hebben, begint meteen een steile klim. Otto klaagt over hoofdpijn, dat komt waarschijnlijk omdat zijn helm te klein wordt voor zijn grote hoofd. Gelukkig leiden de enorme spinnewebben langs de kant van de weg hem af. Ze zijn soms wel een meter in doorsnede, met een spin van bijbehorende afmetingen in het midden. Korcula is groen en bebost, en lekker warm. We klimmen en klimmen, en weten ook nu niet waar de klim zal eindigen. In een klein dorpje drinken we cola bij een goed gecamoufleerde supermarkt, we ontmoeten daar ook weer de 2 Tsjechen die we al eerder zijn tegengekomen. Zij lessen hun dorst met halve liters bier. We klimmen verder tot 475m hoog in de heuvels en zoeven dan weer omlaag over de wederom prima en nu ook heerlijk rustige weg. We lunchen in een van de dorpen, waar we een open cafeetje vinden. Er liggen flinke dorpen op dit eiland, maar hun inwoners zijn nergens te bekennen. Ook de Tsjechen schuiven weer aan, zij lunchen met meerdere halve liters bier, en steken er een sigaretje bij op. Zij hebben een veel gedetailleerdere kaart dan wij, met hoogtelijnen, en we zien tot onze opluchting dat na dit dorp weinig klimwerk meer te verwachten is. Dat blijkt te kloppen, maar nu wakkert helaas de tegenwind aan. Nou ja, dat geeft dan in elk geval weer wat verkoeling! Pjotr heeft het zwaar, nog steeds te veel bagage achterop. In Vela Luka hebben we echt geen zin nog 6 km door te ploeteren naar de camping verderop, en besluiten we een kamer te huren. Een bemiddelingsburo laat een appartement zien waar Otto zo enthousiast van wordt dat we er geen nee meer tegen kunnen zeggen. Dat willen we ook niet want het ziet er prima uit: 2 slaapkamers, badkamer en woonkeuken voor 40 euro per nacht, en vlakbij het centrum. Ook in werkelijkheid blijkt het er zo goed uit te zien. Otto is door het dolle heen en wil er wel langer blijven dan 1 nachtje. We verzamelen de zwemspullen en vertrekken naar een hotel even verderop waar een strand is, en ook een hotelzwembad waar de jongens niet meer uit weg te slaan zijn. Ze kunnen eindeloos spelen in het water en op het strand en krijgen daar ook na al deze weken geen genoeg van. 's Avonds bakt Pjotr pannenkoeken op ons eigen fornuis, en genieten we van de luxe van een tafel met stoelen, een bank en echte bedden.

Zaterdag 25 juni
Vela Luka - Split, 4km.
De boot naar Split gaat pas om 14.00u, dus na het ontbijt gaan we weer zwemmen bij hotel Adria. Daar logeren zo te zien vooral Polen, elk hotel heeft zo zijn eigen populatie hier. Alle strandstoelen zijn bezet door handdoeken, de bijbehorende mensen zijn nog nergens te bespeuren, dus we pikken toch maar een paar stoelen in. De jongens verdwijnen weer naar het zwembad, waar we ze 2 uur later uit moeten gaan vissen omdat we op moeten stappen. We lunchen in ons appartement en vertrekken dan naar de boot, een ritje van 2 km. De boottocht duurt 3 uur en voert langs de eilanden Hvar en Brac, die wij dus overslaan. Vanuit de verte zien ze er niet overdreven aantrekkelijk uit. De boottocht is zo saai als een boottocht. De jongens verzinnen echter voortdurend nieuwe spelletjes en amuseren zich 3 uur lang prima, knap hoor. Om 17.00u arriveren we in Split, waar we ook weer een kamer willen regelen om dan morgen verder te rijden. Bij aankomst staat de kade vol met kameraanbieders, en een heel assertieve heeft Petra al snel te pakken. Hij biedt 2 kamers aan vlakbij de oude stad voor 600 kuna (7 kuna is 1 euro) . We weten af te dingen tot 430 kuna. De kamers zijn, eh, eenvoudig. Als Otto de jongenskamer ziet, is hij diep teleurgesteld, hoe kunnen we dit doen? Zijn gebaren spreken boekdelen. De boel wordt gerund door de moeder van de ronselaar, die veel heeft meegemaakt in haar leven, en zo te horen veel heeft verloren. Ook wel eens louterend voor onze jongens om te zien hoe gewone mensen hier leven. Het roept in elk geval veel vragen bij hen op. We bezoeken het paleis van Diocletianus, nu een stadsdeel van Split waar mensen wonen en werken in eeuwenoude paleisdelen. Heel bijzonder, met heel veel sfeer. We eten op een 700 jaar oude binnenplaats, Otto eet er 1 van zijn beste pizza's ooit, en Pjotr de beste lasagne die hij ooit buiten de deur heeft gegeten. Alweer een goede tip uit onze Trotter-reisgids! Na het eten dwalen we verder, tot in een winkelstraat met zowaar een McD! De jongens kopen van hun eigen geld een McFlurry, een van hun favoriete ijsjes. Terwijl ze dat tevreden oplikken ontdekt Pjotr dat even verderop Batman draait, in het Engels en over een half uur. Nu maken we de jongens helemaal gelukkig! Het is een lange film, en erg leuk voor de jongens.... Tegen twaalven zijn we weer 'thuis' waar een hete nacht volgt (letterlijk!). Een tent is zo gek nog niet!

Zondag 26 juni.
Split - Trogir, 36km, gem. snelheid 19,5km per uur.
Na een uitgebreid ontbijt en nog meer levensverhaal van onze hospita stappen we weer op. Gelukkig verlaten we Split op een zondag: we moeten over veel grote 3-baanswegen met enge afslagen naar links, en denken soms toch op de snelweg verzeild te zijn. Gelukkig is het rustig, we moeten er niet aan denken dit te doen met razend vrachtverkeer! De weg langs Kastela valt erg tegen. Hij is niet mooi want loopt achter de kust langs, wel druk, want zondag, en on-Kroatisch hobbelig. Het schiet gelukkig wel goed op (want vlak), en rond de middag bereiken we het pittoreske Trogir. We hebben de afgelopen dagen echter al zoveel pittoresks gehad dat Trogir ons geen extra warm gevoel bezorgt. Dat hoeft ook niet, want het is al heet genoeg. We picknicken met op de markt bij elkaar gescharrelde lekkernijen en rijden dan de laatste paar kilometers naar de grote strandcamping. We zetten de tent op en hebben uitzicht op pijnbomen en zee, niet verkeerd! Weer een duik in zee natuurlijk. Na een flink aantal potjes pesten eten we in het campingrestaurant. Zelf koken doen we nog maar heel weinig, uit eten is hier erg goedkoop en meestal best lekker, en zelf koken bewerkelijk en oncomfortabel.

Maandag 27 juni
Trogir - Sibenik, 55km, gem. snelheid 19,5km per uur.
We hebben flink getwijfeld over de te nemen route: door het binnenland, 8 km korter, met minder verkeer, niet zo mooi en te beginnen met een flinke klim, of via de Magistrala, drukker, vlakker, 8 km langer en mooier. We kiezen toch voor de Magistrala. In de vroegte horen we het verkeer daar razen. Volgens Pjotr is dat de ochtendspits, waar wij na rijden, hij blijkt gelijk te hebben. De weg is breed, rustig, behoorlijk vlak en mooi, en we schieten dan ook heerlijk op. Ruim 20 km per uur rijden we vandaag, met tijd om van de omgeving te genieten. We stoppen voor het eerst in Primosten, na bijna 30 km, iets te laat eigenlijk, de jongens hebben al eerder behoefte aan een pauze. Gelukkig rusten we er aan een mooi strandje en trekken ze snel weer bij. Pjotr heeft wat bagage overgeladen naar Petra en Tim, en fietst nu ook veel lekkerder. Er wordt gewerkt aan de Magistrala, er komt nieuw asfalt op. Het grootste deel is al af, daar zoeven we helemaal luxe overheen. Klimmen valt niet mee bij deze hitte, gelukkig zijn het maar korte hellinkjes, gevolgd door zoevende afdalinkjes. Petra blaast zichzelf vandaag op, de combi van meer bagage en naar later blijkt niet al te harde banden kost te veel energie. We arriveren al voor de lunch op camping Solaris, een grote, rommelige strandcamping. We vinden er een acceptabel plekje maar niet meteen onze draai. 's Middags steekt er een keiharde wind op, die strandbezoek onprettig maakt, we kaarten daarom lang in het restaurant.

Dinsdag 28 juni

Rustdag Sibenik.
Petra doet de was met de hand. De (enige, op zo'n grote camping??) wasmachine schijnt kapot te zijn. De camping maakt deel uit van een enorm complex met veel hotels met zwembaden waar we ook gebruik van mogen maken. Daar gaan we dus naar op zoek, de jongens geven de voorkeur aan zwembaden, wij willen ligstoelen. We wandelen door het bos langs het strand en vinden een eind verderop een prima zwembad met stoelen in de schaduw. Lekker zwemmen en rustig lezen, goed om bij te komen. Pjotr zoekt uit hoe we morgen de watervallen van Krka kunnen bezoeken. Halverwege de middag gaan we met de bus naar Sibenik, een leuk, rustig stadje. Petra koopt er een nieuwe bikini, haar oude is versleten geraakt van het vele zwemmen en uitspoelen. De jongens zoeken er een kadootje voor hun bijna jarige mama, en Pjotr vindt een Telegraaf met artikelen over het nieuwe prinsesje Zonder Naam. Beetje besluiteloze types blijkbaar, haar ouders! We eten spaghetti en pizza in de haven, heel lekker kazig en voor erg weinig geld, weer zo'n gouden Trottertip! 's Avonds kijkt Pjotr sterren met de jongens, op het strand bij de camping. Tim kan inmiddels al flink wat sterrenbeelden onderscheiden: Grote Beer, Kleine Beer, Draak, Schorpioen, Leo, BoŲtes etc. en hij vindt het ook erg interessant.

Woensdag 29 juni
Rustdag Sibenik, bezoek Krka-watervallen.
Daar gaan we dan, om 8.20u de bus bij de camping, om 9.00u die in Sibenik naar Skradin, en daar om 10.00u de boot naar Skradinski Buk, het deel van het Nationaal park Krka dat wij willen bezoeken. De watervallen zijn prachtig, ze stromen over vele terrassen door het groen in een groot meer. En het mooiste is dat je er mag zwemmen. In de stroming van de grootste watervallen spartelen de jongens verrukt rond, en rondklauteren onder de kleinere watervalletjes geeft helemaal het echte Tarzangevoel. Er zwemmen niet eens zoveel mensen, dus plaats genoeg. Het is een genot om die bruine sterke kerels van ons tegen de stroom in te zien zwemmen, wat een kanjers zijn het toch! Na een uurtje krijgt Otto vreselijke honger, een voortdurend terugkerend thema deze reis. We gaan op zoek en vinden een restaurantje waar we zijn leven kunnen redden. Dan maken we een wandeling door het park. De jongens willen eerst liever terug om te zwemmen, maar zijn gauw om. De wandeling leidt over mooi aangelegde bruggetjes door heel veel stromend water. Het is echt wondermooi, overal stroompjes, watervalletjes, vijvertjes, meertjes, stroomversnellingen in een prachtig gevarieerd bos (dus ook veel schaduw en niet te heet). Ook voor Pjotr en mij is het een van de mooiste wandelingen ooit. Otto kan er niet over uit dat er zo iets moois bestaat, en ook Tim geniet volop. Als toetjes zwemmen we aan het eind van de wandeling nog een keer bij de watervallen, Pjotr maakt er foto's van. Dan dezelfde reis weer terug, met bordjes spaghetti in hetzelfde restaurant als gisteren in Sibenik. We vinden er zowaar een verse Volkskrant, wat een verademing na die vreselijke Telegrafen. Op de camping duiken de jongens in weer een ander zwembad terwijl wij genieten van de echte krant. Een prachtige dag!

Donderdag 30 juni
Sibenik - Tkon, 60 km, gem. snelheid 21 km per uur.
We zweten alweer lang voor we op de fiets zitten, maar we merken het niet eens meer, zweten is de normale toestand geworden. Eerst moeten we vandaag om Sibenik heen, via de Magistrala weer. Vervelende eerste 15 km, veel verkeer, veel afslagen, veel vrachtwagens. Petra is blij wanneer we de brug over de Krka over zijn en stoppen voor een eerste pauze. De weg is vlak vandaag, en met weinig bochten. Dat betekent dat we snel en makkelijk opschieten, maar ook dat auto's veel harder rijden. Hoewel iedereen ruim en voorzichtig om ons heen scheurt is dat toch wel onrustig. We zwemmen en lunchen uitgebreid aan een mooi strandje bij Pirovac, maar weten Biograd nog wel te bereiken voor de wind weer naar het Noordwesten (en dus tegen) is gedraaid. Vandaar die mooie gemiddelde snelheid vandaag! Het is weer heet, ruim 30 graden in de schaduw, en bijna 40 op de weg. De jongens doorstaan het gelukkig dapper. In Biograd kaarten we een uurtje in afwachting van de veerboot naar Tkon, waar we gaan kamperen. We vinden camping Sovinje makkelijk, onze eerste naturistencamping deze reis! En meteen een echte: klein, gemoedelijk, met veel contact tussen de kampeerders en een aardig strandje. En weinig voorzieningen, gelukkig heeft Petra noodrantsoen geregeld in Biograd. De buren trakteren op een fles wijn, en zo eten we toch nog lekker.