Een website over onze fietsreis met kinderen door Europa.
Met praktische tips voor iedereen met soortgelijke plannen.

Vrijdag 12 augustus
Koblenz - Koln-Rodenkirchen, 95 km, gem snelheid 18,3 km per uur.
Al vóór achten zijn Pjotr en Petra op om de afwas te doen vóór zich weer een file bij de 2 afwasbakken vormt. Al rond 9.30u vertrekken we. Het is koud, en de zon die vanmorgen vroeg nog scheen verdwijnt al weer snel achter de wolken. Via een hobbelige route rijden we richting Keulen. Het fietst hier niet lekker door, met al het gezoek en gehobbel over paden van zeer wisselende (maar zelden goede) kwaliteit. Het blijft koud, de snickerpauze in Andernach houden we kort omdat we al snel te veel afkoelen. We hobbelen verder totdat Tim een stoepje mist dat plotseling het fietspad onderscheidt van het straatje ernaast. Hij gaat wéér onderuit, en zijn net geheelde knie ligt weer open. Gelukkig hebben de fietshandschoenen zijn handen goed beschermd en beperkt z'n trainingsjack de schade aan zijn elleboog tot een lichte schaafwond. De Zwiterse jodium die Tim op zijn knie krijgt blijkt vreselijk te branden, waardoor hij nodeloos nog meer last van de wond heeft. Wat een pech. De volgende attractie bestaat uit een kletterende regenbui, gepaard met onweer. De bliksem slaat zo dichtbij in dat Pjotr de hitte ervan op zijn handen meent te voelen. Otto raakt bijna in paniek, die heeft het niet op bliksem. Kleddernat en koud schuilen we op een (op zich pittoreske) houten overdekte brug voor het onweer. We zitten er allemaal helemaal doorheen. We lunchen in een restaurant, ook al is het inmiddels weer droog geworden, en bespreken hoe we verder willen gaan. Ondanks alle misere willen ook de jongens Nijmegen fietsend halen, we gaan wel kijken of dat één of twee dagen eerder kan. De weersvoorspellingen hier, al 2 weken lang "ab morgen wird es besser" vertrouwen we namelijk ook voor geen fluit meer. Opgewarmd en in een betere stemming gaan we verder: nog 50 km te gaan vandaag. Deze middag gaat het beter, beter wegdek vooral. De buien volgen elkaar op, het is voortdurend regenjas aan-regenjas uit geblazen. Af en toe breekt zowaar de zon door en kunnen we even opwarmen. Na 80 km doorkruisen we een enorm industriebied, weer eens wat anders dan ooibossen en maisvelden! En dan is die Rijnroute toch wel weer heel handig, op eigen houtje waren we hier niet doorheen gaan rijden. We bereiken de camping toch al om 17.00u. Nu maar hopen dat er nog plaats is, met de katholieke WereldJeugddagen in aantocht. Ja, nu nog wel, vanaf maandag echter niet meer. Rap zetten we de tent op op een grazig weitje met uitzicht op de snelstromende Rijn. Prima camping, deze Camping Berger, met luxe sanitaire voorzieningen en zelfs internet. Pjotr zoekt en vindt een snelle route naar huis: de rustdag morgen laten we vervallen, we gaan meteen door naar Langst-Kierst, en dan zondag al door naar Nijmegen, wat een heerlijk perspectief ineens! We eten in het restaurant bij de camping, 2 Duitsers die dezelfde route al sinds Mainz in hetzelfde tempo rijden schuiven aan. Na het eten bellen we de nieuwe plannen door naar huis, zodat het welkomstcommitee zich op de nieuwe situatie kan instellen. Nog één camping en dan weer ons eigen bed!

Zaterdag 13 augustus
Koln-Rodenkirchen - Langst-Kierst, 71 km, gem. snelheid 16,4 km per uur.
Om 9.30u zitten we alweer op de fiets, in de zon zowaar, en gaan op weg naar Keulen en zijn Dom. Die zien we al van verre liggen, de fietsroute loopt langs de Rijnoever. We stallen de fietsen heel voorzichtig vanwege het vele glas wat overal ligt en bezoeken de Dom. Mooi glas-in-lood ook uit de 19e en 20e eeuw. Voorzien van veel broodjes verlaten we Keulen, over een heel lang fietspad dat we eerst nog moeten delen met wandelaars maar dat later rustiger wordt. Dan volgt een enorm industrieterrein met onduidelijke omleiding en ontbrekende routebordjes. Bij een spoorwegovergang met erg krappe hekjes en een nog krapper fietspad raakt Pjotr met z'n wiel in een spoorrail en maakt een flinke smak. De stemming bereikt een nieuw dieptepunt. Moeizaam hobbelen we verder. We raken nu uit het stedelijke gebied en meer in het groen. Omdat het zo'n mooi weer is, lijkt iedereen buiten te zijn, en moeten we de dijkpaadjes waarover we fietsen vandaag delen met tegenliggers, wandelaars, hardlopers, skeeleraars en honden. Met de hobbelige toestand van veel stukken pad erbij maakt dat het fietsen tot een taaie klus. We schieten niet op, pas na 12.00u bereiken onze tellers de stand van 28 km waarmee we op 3000 gereisde kilometers komen. We stoppen meteen en vragen een tegenligger ter plekke, midden op een dijk in groene weilanden, een foto te maken. Dat doet-ie goed, en we laten ook deze mijlpaal achter ons op zoek naar een lunchplekje. Na de lunch rijden we weer verder over nog meer dijken door groen akkeland met hier en daar wat bomen. Best mooi, maar wij zijn er op uitgekeken en de route en het wegdek staan weinig onbezorgd rondkijken toe. Otto wordt moe, toevallig nét bij een McD (nee die had hij echt niet gezien), dus we rusten uit met een McF en koffie. De Duitsers fietsen ons weer eens voorbij. Bij Düsseldorf missen we een paar bordjes waardoor we vreselijk verdwalen, we rijden kms in razend verkeer en hervinden de route pas weer hartje stad. We hebben dan wel een paar km afgesneden, constateert Pjotr. Positief denken, noemen we dat.... In de stad loopt de route dwars door winkelstraten, heel fijn op een zonnige zaterdagmiddag. We schuifelen er met de winkelende mensenmassa mee en ontwijken de enorme hoeveelheid glasscherven zo goed en zo kwaad als het kan. Pjotr heeft met Petra's broer gewed dat we geen lekke band zouden krijgen, het zou toch zonde zijn als die weddenschap deze laatste dagen nog verloren zou worden. We komen even op adem aan de Rijnkade, lijkt op de Waalkade in Nijmegen, en dan een paar slagen groter. In het laatste met glas bezaaide straatje valt een piepklein hondje (type Idefix) Pjotr aan, het haakt verbaasd af als Pjotr hem met water uit zijn bidon natspuit. Dan verlaten we Düsseldorf gelukkig, over een enorme Rijnbrug. Aan de overkant zijn de voorbereidingen voor de WeltJugendTage in volle gang, er wordt een heel bijzondere kathedraakvormige tent opgebouwd. We willen weg weg weg en laten deze foto-opportunity aan ons voorbijgaan. Wij halen hier de Duitsers weer in, zij hadden 2 lekke banden vandaag, maar houden de moed er goed in. Over weer een vreselijk drukke dijk sukkelen we de laatste kms verder, om in Langst-Kierst op camping Azur aan de Rijn te eindigen. Een treurige camping is het, met een vettige Imbiss, containersanitair en een allerhobbeligst tentenweitje. We vragen ons af wat al die mensen in die caravans en campers hier nou toch aan vinden. De kinderen treffen een koude douche, dat past wel in het plaatje. We eten in een gutbürgerlich restaurant in het dorpje, gedreven door een oma en een aantal bijzonder degelijke dames. Terug op de camping gaan de jongens meteen naar bed, en na een flinke portie Harry Potter kruipen ze in de slaapzak voor hun laatste nacht in de tent. Morgen lekker naar huis, het is mooi geweest!

Zondag 14 augustus.
Langst-Kierst - Nijmegen, 103 km, gem snelheid 18,0 km per uur.
Vannacht heeft het urenlang hard geregend, en wat we tot nu toe met kunst en vliegwerk hebben weten voorkomen is dan deze laatste nacht toch nog gebeurd: flinke plassen in de leefruimte én de slaaptenten. Alle matjes en slaapzaken hebben flinke natte plekken, en het is maar goed dat alle spullen die in de leefruimte lagen in plastic tassen of in de fietstassen zaten. We soppen de honderden meters naar de sanitairscontainers door het natte gras, de weg staat helemaal blank. Gauw wegwezen hier, naar huis! We pakken de natte bende in en vervolgen voor de laatste keer onze reis. Eerst nog 15 km Rijnroute, zoeken, keren, hobbelen, verwarring door het grote aantal cryptische en elkaar tegensprekende routebordjes, alles zit er weer bij dit laatste stukje. Bij Uerdingen verlaten we de Rijnroute en leidt Pjotr ons vakkundig over allerlei kleine weggetjes (die véél  minder hobbelen dan de RR). We snickerpauzeren in een overdekt bushokje, terwijl de eerste bui van vandaag met donder en bliksem neerslaat. In Vluyn roepen kerkgangers ons toe dat ze Petrus zojuist hebben gebeden om beter weer. Na Vluyn rijden we volgens de kaart de Niersroute. De Niers zien we nergens maar het schiet lekker op en het fietspad langs de weg is ongekend prima. Met dit weer hebben we ook weinig last van tegenliggers... In Geldern lunchen we in een restaurantje, voorlopig de laatste schnitzel-frites voor de jongens! Verder gaat het, tegen de harde westenwind in, langs Kevelaer, Weeze (weer een zware bui) en Goch naar het Reichswald. Vlakbij grensovergang Kessel (D) houden we onze laatste appeltjespauze, en dan komen we op echt bekend terrein: de lange rechte heuvelweg door het Reichswald, de groene grens over bij Grafwegen, door Breedeweg, de klim Groesbeek door tot op het hoogste punt op de Groesbeekseweg, en dan roetjs, de Groesbeekseweg af en Nijmegen in. Bijna onwerkelijk dat we nu echt nog maar een paar honderd meter te gaan hebben. Deze laatste week hebben we maar liefst 580 km gefietst, en nu zitten de laatste loodjes er echt bijna op! De laatste hoek om en dan zijn we thuis. Wauw, de vlag hangt echt uit, en op de ramen hangen grote posters met "welkom thuis, fietskanjers" erop. Dat is nog eens een warme ontvangst. Otto parkeert zijn fiets voor de laatste keer midden op straat en belt aan om oma in de armen te kunnen vliegen. We zijn weer thuis, na 3.146 km fietsen en heel veel memorabele avonturen.