Een website over onze fietsreis met kinderen door Europa.
Met praktische tips voor iedereen met soortgelijke plannen.

Vrijdag 29 juli
Rustdag Bad Ragaz.
De was, boodschappen, zwemmen in een zwembad, klaverjassen: de dag is zo voorbij. We verhuizen de tent naar een aanzienlijk mooier plekje dat vrijkomt, naar later blijkt is die plek vanaf morgen gereserveerd (dat is toch echt aangegeven op het mededelingenbord bij de receptie, alsof wij daarop kijken...), dus als Tims hand het toelaat gaan we morgen verder. Aan de picknicktafel praten we een tijdje met een Zwitserse Peter, die met zijn 2 zonen (8 en 10) voor het eerst aan het fietsen is en zeer genspireerd raakt door onze onderneming: dit kan dus echt met kinderen? Hij heeft arnicadruppels voor Tim, die moeten helpen de zwelling tegen te gaan. We proberen te koken vr het gaat regenen, maar dat mislukt. We krijgen de bui net over ons heen als de pasta begint te koken. Bij het transporteren van de pan naar de luifel (die hadden we gelukkig ook opgezet met de verhuizing) ontsnapt de pan met kokende pasta aan de pannengreep en valt de inhoud over onze, gelukkig net schoongemaakte, picknickmatjes. Alles teruggeschept en toch maar opgegeten, vrolijk is het kampeerdersleven... Tims hand trekt gelukkig goed bij, we gaan morgen zeker fietsen.

Zaterdag 30 juli
Bad Ragaz-Altenrhein, 74km, gem.snelheid 20km per uur.
We laten de jongens uitslapen en staan pas om 8.30u op. Het is grijs weer, fris, en het druppelt als we de tent afbreken. De jongens gaan kaarten in de gemeenschapsruimte, dan blijven ze ook lekker droog. Rond 10.15u vertrekken we, onder een dreigende hemel. Het valt niet mee uit Bad Ragaz te ontsnappen, en tegen de tijd dat we de goede richting te pakken hebben, regent het. We zien de eerste aap: over het hek van het dierentuintje. Hoewel het niet voor het eerst regent, fietsen we wel voor het eerst (!) met de regenjassen aan, langs de Rijn, met wolkenslierten om de bergen om ons heen. Nu schiet het lekker op, ondanks de, natuurlijk, tegenwind. Kilometer na kilometer rijden we over de Rijndijk, al snel over de oostelijke oever, nt wat verder van de razende snelweg weg. In Vaduz doen we boodschappen voor 2 diners en een aantal broodmaaltijden en we schaffen een nieuw zakmes aan. Natuurlijk zon echte Zwitserse! Hij moet het geliefde Thiers-mes gaan vervangen, dat enkele campings geleden helaas is verdwenen. In een Lichtensteins veld zien we een vos zitten, lekker op zn gemakje. Na Vaduz volgen nog de nodige kms langs de Rijn, waarbij we het hele zonnestelsel op schaal doorkruizen. Wat liggen Jupiter en de andere planeten ver weg zeg, Pluto zelfs op 2650m van de zon, das een eind lopen. We picknicken vandaag op een heel mooi plekje tussen 2 stromen in het groen en uit de wind. We rijden verder over nu slingerende dijken. De jongens hebben weer een opperbest humeur en mogen af en toe voorop rijden tegen de wind in. Dat valt met name Otto niet mee. Oostenrijk volgt na een heel mooi bruggetje over de Ill. We spreken kort met een paar NL ligfietsers en floepen voor de douane de brug over en aan de andere kant voor de Zwitserse douane weer een andere fietsdijk op. Ook daar rijdt het prima door. We besluiten de dijk te volgen i.p.v. de slingerende Benjaminse-route. Beetje saai, maar wel veilig en zeer goed opschietend, zelfs over grindwegen. Bij Au komen we weer op de Rheinroute 2. Die maakt een rare lus van 25km naar Rorschach, maar er is ook een bewegwijzerde (voor fietsers!) afsteker. Die kiezen we. Het is een mooie doorsteek, we rijden door een heel groen dorp, langs bosjes, weelderige (volks)tuinen en mooie villas. Het fietspad heeft zelfs voorrang op de straten die kruizen! Zo belanden we bijna vanzelf bij camping Idylle, naast de onwelriekende waterzuivering. De camping is vol, alleen trekkers mogen een nachtje op het sportveld. Het begint te regenen als we er aankomen, en dat blijft zo tot na het eten. We koken dus weer onder de luifel waar we nu wel veel plezier van hebben. Na het eten klaverjassen we. Otto is op, maar wil wl verder spelen. Als het zo donker wordt dat we de kaarten niet meer kunnen zien kappen we ermee. Onze binnentent, die open heeft gestaan, blijkt vergeven van de muggen, Pjotr helpt er maar liefst 16 naar de andere wereld. Ondertussen rukken buiten de slakken op, ze zijn met zeer, zeer velen en kruipen tegen binnen- en buitentent omhoog, jakkie! We pakken alles zo goed mogelijk in, benieuwd waar we die krengen morgen aantreffen. De jongens slapen snel, ze zijn erg moe. Het gaat goed met Tims wonden, hij heeft er weinig last van gehad vandaag. Zijn hand is nog wel gevoelig, de wond is nog nat, hobbels voelt hij nog wel. 

Zondag 31 juli
Altenrhein - Langwiesen, 92km, gem. snelheid 17,5km per uur.
Als we opstaan is het gelukkig droog en het lijkt op te klaren. De tent is nog wel nattig en zit onder de slakken. De muggen zijn verdwenen. Tot onze verbazing zijn onze buren, met enorme tent met luifel, vouwstoelen, tafel en complete keuken inclusief koelbox, k met de fiets. Ze hebben alle vier tassen voor en achter plus op het stuur en de man sleept bovendien een bobtrailer verbouwd tot allesdrager met zich mee. Zo kan het ook! Ze fietsen wel aanzienlijk minder kms en blijven op het vlakke (rondje Bodensee). Pas tegen 10.00u zijn we weg. We willen vandaag tot Stein am Rhein komen, een km of 70 verderop, er zijn daar meerdere campings en we beslissen ter plekke wel welke we nemen. We pikken de Rheinroute vanaf de camping weer op en passeren even verderop een Hundertwasserachtig gebouw. Grappig. In Rorschach moeten we een stukje lopen: het is te vol om te fietsen. Als dat maar niet te vaak gebeurt! We slingeren verder langs het Bodenmeer: zoek de rode fietsbordjes! Het lijkt soms wel een puzzeltocht. Na de eerste chocoladepauze op 15km wordt Otto misselijk. Hij fietst ook als een dweil Zou hij het gisteren toch overdreven hebben met al die sprintjes op de dijk? We passen ons tempo aan en pauzeren vaker. Na een banaanpauze trekt hij weer een beetje bij, en de belofte om warm te lunchen (voor het eerst sinds Kroatie! ) doet ook Tim, die ook niet lekker rijdt, opfleuren. Na 45km zien we het restaurant van de plaatselijk Italiaanse club en eten een lekker bordje pasta. De jongens krijgen een prima schnitzel-frites. We nemen ook de start van de formule 1 nog even mee en dragen vervolgens Otto naar buiten: hij wil nog wel langer voor de TV hangen. De zon breekt nu door dus de lange mouwen kunnen uit, fijn.  Na Kieslingen rijden we een prachtig stuk door mooie dorpjes. Soms rijden we over een fietspad langs het spoor, soms even over de weg met fietsstrook. Er wordt hier bijzonder veel gefietst, het is echt opletten geblazen. We besluiten de camping vlak na Stein am Rhein te nemen. In het beoogde dorp blijkt geen camping te zijn, die ligt een stukje terug op de andere oever... Daar hebben we dus geen zin in. We besluiten door te rijden naar Langwiesen, daar is zeker een camping en dan kunnen we morgen naar Schaffhausen. Het kost wel enige overredingskracht en suikersnoepjes om de jongens na 75km op te peppen voor ng een km of 15. De route blijft prachtig: we klimmen door een mooi loofbos omhoog en dalen weer af naar de Rijn, waar overal weitjes zijn waar mensen de zondag doorbrengen aan het water. Maar waar is de camping? We kunnen op onze 1:301.000 kaart niet goed zien of Langwiesen op de noord of de zuidkant van de Rijn ligt. Gelukkig zien we een veerbootje en vragen het de veerman: 1km verderop n aan de andere kant. Oeps, dat ging net goed! Met onze fietsen en onszelf zit het bootje helemaal vol en met verrassend hoge snelheid worden we overgezet. Dat is de 11 franken wel waard! Nog n klimmetje en daar is de camping dan. Tot Ottos teleurstelling zijn de zwembaden maar kniediep. We zetten de tent op, die hier snel droogt. De jongens eten diepvriespizza bij de campingsnackbar, wij koken zelf en eten rissotto met groenten. De jongens zijn alweer vol energie, ze voetballen op het grasveld bij de Rijn en Otto kletst eindeloos met onze NL buurman die bij hem aan het water zit. Een mevrouw steekt een kampvuurtje aan en dan is het helemaal feest voor de jongens: ze mieren eindeloos met takken, vonken etc. Pjotr schuift ook aan en blijft nog een tijdje doorknoeien met jongens. Uiteindelijk liggen ze pas na 23.00u gedoucht in bed, dat wordt heftig uitslapen morgen!

Maandag 1 augustus
Rustdag Langwiesen.
Pas om 10.15u wordt Otto wakker, das nog eens uitslapen. Na het ontbijt vertrekken we naar Schaffhausen, naar de Rheinfall, de grootste waterval van Europa qua waterdoorvoer. Het is lekker weer, zonnig, maar niet te heet. Vlak buiten de camping vinden we al fietsbordjes naar de Rheinfall, dat is handig. De route valt nog niet mee, met een klimmetje en een erg grindig bospad, dat onze fietsbanden te ver gaat en ons dwingt een stukje te lopen. Wel heel mooi hier. We bewandelen als echte toeristen het watervalpad en gaan zelfs met een bootje naar de rots midden in de Rijn waar de waterval omheenspoelt. De waterval is niet hoog, zon 15 m, maar wel erg breed (150m) en de kracht waarmee de enorme hoeveelheid water voorbijstroomt is indrukwekkend. We lopen een stukje van het Rijnoeverpad om de waterval van alle kanten te kunnen bekijken en verbazen ons over de enorme hoeveelheden vuurwerk die overal al klaarliggen voor het vuurwerk van vanavond, vandaag is het Nationale feestdag in Zwitserland. Al de hele week zagen we in alle winkels en op straat vuurwerk te koop liggen, heel wat ontspannener dan de vuurwerkverkoop in NL! Als we weer terugkomen bij de fietsen treffen we daar Arlo en Annemarie, die we ook al kort spraken in Bad Ragaz. De jongens behandelen hen als oude bekenden en kletsen hen de oren van het hoofd, ze weten hen zelfs over te halen bij ons te komen kamperen, met als grote trekker het kampvuur van vanavond. Op de camping kletsen we verder over de wederzijdse fietsavonturen, en de jongens gebruiken Arlo als klimrots en bedelen bij Annemarie om lekkers. Vooral het Snickerbeleid van A&A vinden ze inspirerend. Rond 21.30u begint aarzelend het vuurwerk, dat hier wat tam blijft, de campingbewoners schieten netjes om de beurt pijlen in de lucht. Het kampvuur brandt als een fakkel, zodat de jongens toch al om 23.00u naar bed kunnen. Als we een paar uur slapen word ik wakker: het regent. Snel de tent uit en de was van de lijn halen, en de tent aanspannen die alweer helemaal slap hangt door de regen.

Dinsdag 2 augustus
Langwiesen - Waldshut (D), 48 km, gem snelheid 18.3 km per uur.
Het regent nu echt, en omdat een van de slaapzakken nat is, moet die echt eerst in wasmachine en droger, anders hebben we vannacht een probleem. We ontbijten droog onder de campingluifel, samen met steeds meer andere fietsers. Otto en Tim storten zich weer op Arlo, ook een manier om wakker te worden... Na het ontbijt pakken we alles in de tent in, heel handig dat dat kan. De hele tent en het grondzeil zijn wel drijfnat, tja dat krijg je met regen. De tent is niet goed regenbestendig: als het regent rekt het doek zo sterk uit dat het helemaal slap gaat hangen en lekt op het grondzeil of de binnentent zodat we water binnen krijgen. Opstaan om de tent aan te spannen helpt, maar het is toch van de gekke dat we bij elke bui op de tent moeten passen danwel uit bed moeten om de tent in de regen aan te spannen. Jammer, verder bevalt deze Birdland prima. Als de bepakte fietsen onder de luifel staan drinken we nog maar een kopje koffie, daarbuiten giet het en eronder is het gezellig. Pas om 11.30 vertreken we echt, met de regenjassen aan. In de Coop vlakbij kopen we een 10-pak Snickers, de kinderen worden er bijna stil van. In de stad vinden we de Bikeline Rijnroute-boekjes vanaf Basel, daar zijn we wel blij mee. Dan gaan we echt op weg, op zoek naar de route naar Zurzach. Die staat wel op onze overzichtskaart, maar niet op de lokale kaarten, en de VVV-mevrouw snapt ook niet waar we het over hebben. Zoekend rijden we rond, en ja, daar staat-ie: route 77 gaat naar Zurzach. Via een erg onwaarschijnlijke route volgen we de bordjes de stad uit, en dan is het zowaar ook weer droog. Onder een grijze hemel fietsen we verder. Het fietspad loopt parallel aan het spoor, is dus vlak, en we hebben wind in de rug, dat schiet op. Om 13.30u, we hebben dan 10 km afgelegd, lunchen we snel, onder het motto: nu is het nog droog. Het is fris: 19 graden, en we hebben allemaal 3 lagen kleren aan. De route is prachtig, door golvend boerenland, geen auto te bekennen, en veel, soms enorme, roofvogels. Als we Duitsland bereiken verslechterd de bewegwijzering dramatisch. Op onduidelijke wijze raken we van de route af, met als resultaat een pittige klim en afdaling. En aansluiting op een heel mooi fietspad van Horheim naar Waldshut. De laatste kms begint het weer flink te regenen, en als we op de camping aankomen plenst het. We besluiten een herbergkamer te nemen, en zijn later erg tevreden over deze beslissing: het plenst een groot deel van de avond en nacht en is erg koud. We eten prima en voor niet veel geld in het campingrestaurant, en klaverjassen na het eten nog een halve ronde op onze kamer, gezellig.

Woensdag 3 augustus
Waldshut (D) - Huningue (Fr), 74 km, gem. snelheid 18 km per uur.
We schuiven aan aan het ontbijtbuffet en doen ons tegoed aan broodjes, eitjes, koffie, thee, boter en beleg, yoghurt en cornflakes, smullen maar! Het stopt tijdens het ontbijt met regenen, maar is nog steeds bitter koud, 16 graden... We rijden weg met 3 lagen kleren en regenjassen tegen de kou aan weg, en meteen de grens over, terug naar Zwitserland en de Rijnroute. Het is eerst even zoeken, en dan schieten we weer lekker op. In een klein dorpje stuiten we op een fietsenwinkel, net op de plek waar we wilden rusten. De mannen willen nu echte fietsbroeken, Pjotr en Tim vinden die ook, voor Otto is er geen meer, dus die is erg teleurgesteld. Wel hebben ze nu ook alledrie fietshandschoenen, en daar zijn vooral de jongens erg blij mee. Als de Snickers op zijn rijden we verder, waarbij we de Rijnbocht bij Mohlin afsnijden door de fietsroute naar Rheinfelden te volgen die langs de snelweg loopt. De snelweg is vlak, het fietsweggetje dat ernaast loopt, heuvelt flink, en na de Alpen hebben we het gehad met klimmen, zeker als het om dit soort loze klimmetjes gaat. In Rheinfelden picknicken we op een pittoresk pleintje, de zon komt zowaar weer door en een paar lagen kleren kunnen uit. De Rijnroute leidt ons snel en veilig naar Basel, en tegen 15.00u bereiken we Birsfelden, waar we bij Johannes en Helena langsgaan. Ze zijn niet thuis, we laten een kaart achter. Een paar dagen later vinden we hun mailtje: zij vinden het doodzonde dat ze ons gemist hebben, net zoals wij baalden dat we hen misten toen ze lang geleden onverwacht in Nijmegen langskwamen. Nog een paar kilometers en we zijn in Basel, een echte mijlpaal. Toen de jongens minder vrijstelling kregen dan we nodig hadden, leek het erop dat we Basel nog wel konden halen, en daarna zouden we wel weer verder zien. Basel hebben we dus gehaald! En nog tijd genoeg om door te rijden naar Nijmegen, lijkt het. We kijken even bij de Tinguely-fontein, gaan bij de McD langs voor een ijsje en checken de mail, dan rijden we de laatste hectische kilometers door Basel en naar Huningue, waar gezellig veel fietsers op de camping staan. Mensen die het hl knap vinden dat de jongens helemaal hier naartoe gefietst zijn, waarop Tim gepast cool vertelt dat we al wat langer van huis zijn dan zij denken. De zon komt inmiddels goed door, en dat komt goed uit, want we zitten nog met die drijfnatte (binnen)tent + grondzeil. Die zijn nu rap droog. We koken zelf aan de overdekte picknicktafel, dat zou een verplichte faciliteit moeten zijn op campings! Otto treurt om een dag zonder fietsbroek, en heeft het steeds vaker over weer thuis willen zijn. Samen lopen we de route voor de laatste twee weken door. Ondanks het feit dat hij echt graag thuis wil zijn, wil hij wel doorfietsen en fietsend thuiskomen, de kanjer. Tim vindt het reizen nog steeds prima, hij rijdt ook het gemakkelijkst en is nooit op vermoeidheid te betrappen, zelfs niet met de extra bagage die hij meesleept. Zijn wonden genezen goed. Het lijken wel Incredibles, die jongens van ons!

Donderdag 4 augustus.
Huningue (Fr) - Neuf Brisach (Fr), 68 km, gem. snelheid 18,7 km per uur.
Al om 9.30u rijden we weg. Het is helder weer, met een strakblauwe lucht, en fris, 2-t-shirts weer. Na een paar km hobbelen door Huningue bereiken we een prima onverhard fietspad langs het Rijn-Rhonekanaal, dat later overgaat in asfalt. We hebben noordenwind, tgen dus, en zo koud dat het lijkt alsof hij rechtstreeks van de Noordpool komt. We volgen dit kanaal een heel eind, en rijden dan een lang stuk door een nogal eenvormig bos. In een uitgestorven dorpje zijn we nog net op tijd voor de lunchboodschappen. En verder gaat het weer. de route staat hier goed aangegeven, we hoeven niet echt te zoeken. In een dorpje vlak voor de camping lunchen we op een tres fleuri plekje. De omgeving hier lijkt erg veel op Vierlingsbeek en Sambeek: veel mais, wegen met bomen erlangs, weinig verkeer en slaperige danwel comateuze dorpjes. Saai wel, eigenlijk. Bij Neuf Brisach is het nog aardig zoeken, we zien de camping wel liggen maar hoe komen we daar? Over een afgesloten brug, uiteindelijk. Om 17.00u staat de tent, hebben we gedoucht en zijn de fietsbroeken gewassen (nadeel van fietsbroeken, dat elke dag wassen!), we zijn klaar om het vestingstadje te bekijken, en nogmaals op zoek te gaan naar een broek voor Otto. De broek vinden we niet, wel maken we een aardige en bijzonder educatieve wandeling langs de vestingwerken. We eten lekkere pizzas en lasagna, die helaas overschaduwd worden door allerberoerdste koffie. Pjotr heeft hoofdpijn opgelopen in de koude wind, en bij Petra is het eten slecht gevallen, dus met een ernstige behoefte aan rust komen we terug op de camping. De jongens zijn nog niet moe en bedenken het zoveelste spel voordat ze na een paar blz Harry Potter (The Half-blood Prince, simultaan vertaald door de voorlezende Petra) gaan slapen. Pjotr en Petra kruipen dan ook in de tent: het is koud buiten.