Een website over onze fietsreis met kinderen door Europa.
Met praktische tips voor iedereen met soortgelijke plannen.

Vrijdag 15 juli
Rustdag Mali Losinj.
Nog een rustdag. Het is nu weer echt mooi weer. Pjotr en Petra vertrekken na het ontbijt naar het te kleine strand, de jongens blijven Star Wars spelen met hun nieuwe vriendjes. We pluisen de verdere route uit en besluiten in één keer door te reizen naar Chioggia zonder rustdag bij Venetië, dat we nu in een middag willen bekijken. Dat levert ons namelijk 2 extra fietsdagen op, zo halen we Nijmegen misschien toch helemaal op eigen kracht. We lunchen met gebakken eitjes en koken 's avonds lekker zelf. Een kalme, zonnige afsluiting van ons verblijf in het mooie Kroatië.

Zaterdag 16 juli
Mali Losinj - Chioggia, 30 km.
Om 5.55u gaat de wekker en binnen het uur zitten we op de fiets om de boot naar Venetië te halen. Een rommeltje, met inchecken op de kade. De fietsen worden vlot ingeladen gelukkig, en we weten de meeste bagage aan boord te smokkelen voor de koffermeute instapt en onze 16 stuks bagage hopeloos verspreidt raakt. We nemen plaats in de VIP-lounge die Petra lang geleden in een dolle bui gereserveerd heeft. Dat betekent wel: ruime stoelen, loopruimte, uitzicht, en: een kaarttafel. Om 9.00u hebben Petra en Otto hun eerste klaverjasoverwinning al binnen! Otto wentelt zich in de VIP-luxe, hij is nu officieel en onbetwist ons luxekonijn. In Venetië stallen we de fietsen veilig bij de haven (voor 20 euro, slik). Pjotr en Petra eten een broodje, de jongens voor het eerst deze reis een McD-menu, dat is genieten! De jongens voeren de duiven op het S. Marcoplein, en Petra vindt de nieuwste Harry Potter, lekker leesvoer voor de rest van de reis. De rij bij de San Marco is zo kort dat we aanschuiven, we lopen er zo naar binnen. Wat is-ie mooi met al die mozaieken! We lopen ook nog naar boven om de galerijen en het museumpje te bezoeken. Tim wordt onrustig: om 17.00u sluit het bagagedepot, voor die tijd moeten we de fietsen dus afhalen. We hebben nog 1,5 uur, maar toch. Otto wil wel te laat komen, die heeft al enkele interessante hotels gespot! Pjotr leidt ons met vaste hand door de kronkelstraatjes naar de Rialtobrug en van daaruit naar het bagagedepot. We slepen de fietsen over een steile trapbrug naar een aanlegsteiger waar we de boot naar Lido willen nemen, maar helaas pindakaas, de fietsen mogen niet mee de boot op omdat het daar veel te druk op is. We worden verwezen naar een andere aanlegsteiger. Daar sjouwen we dan door Venetie met 4 volgepakte fietsen. Een paar zeer lastige bruggen met hoge traptreden, goed kaartlezen en veel bekijks later bereiken we die andere aanlegsteiger. Pjotr en Tim mogen na enig aandringen mee op een boot, Otto en Petra wachten de volgende af. 1e boot: geen fietsen mee! 2e boot: kan echt niet hoor, die fietsen! 3e boot: wacht maar op lijn 82! 4e boot: (lijn 82) kan echt niet hoor, wacht maar op lijn 1. 5e boot (lijn 1), nou nee, we zitten al vol. Dan wordt het tijd om nog wat overtuigender te smeken en uit te leggen dat Pjotr en Tim al wel zijn meegenomen, en vooruit dan maar. We proppen ons er opgelucht op. Tip: als je naar Lido wilt kun je beter bij S. Marco opstappen, dan is er wel plaats genoeg... Op het water is het razend druk doordat vanavond het feest van de Redenbtore is. Bij Lido staat Pjotr met de camera klaar om onze ontscheping vast te leggen, hij maakte zich nog geen zorgen. Het is inmiddels rond 18.00u, tijd om via Lido en nog een eiland naar Chioggia te fietsen. We scheuren een km of 10 naar het andere eind van het eiland en halen op dit vlakke terrein een snelheid van rond de 25km per uur. Dure ferry, we zijn voor de eerste oversteek bijna 20 euro kwijt. Ook het tweede eiland fietsen we vlot over, en tijdens het wachten op de laatste boot bellen we naar Nijmegen, waar alles in gereedheid wordt gebracht voor de 4-daagse. De laatste boot weten we te betalen met de Venetie kaartjes die we nog overhielden, dat scheelt alweer. In Chioggia is het zo druk op straat dat we er niet door komen, we besluiten achterlangs te gaan, en slepen de fietsen nog maar weer eens zo'n steile trap-brug over. Door vreselijk druk verkeer rijden we naar Sottomarina, waar we camping Grande Italia vlot vinden. We worden er vriendelijk ontvangen en krijgen een aardig plekje. In een half uur staat de tent, ingeruimd en al. We eten de eerste Italiaanse pizza's sinds een maand, Otto is zo moe (het is inmiddels 21.30u) dat hij zijn pizza Patatosa (met een berg frites erop!) in tegenstelling tot Tim niet op krijgt. Het is hier vreselijk benauwd, al sinds Venetië voelen we ons als omhuld door een kleffe deken en zweten er lustig op los. Het klimaat in Kroatië was veel frisser, ook wel heet maar lang niet zo klef. En we lopen de eerste muggenbulten in weken op.

Zondag 17 juli
Chioggia - Ferrara, 97 km, gem. snelheid 22km per uur.
Nadat we ingepakt hebben nemen we nog een laatste duik in zee. Gatver, wat vies: ondiep, modderig, lauw, dat lusten we niet meer na de Kroatische geneugten. Snel een douche eroverheen en op de fiets. De camping kost méér dan 40 euro. Wij laten onze verbijstering blijken over het feit dat wij net zo veel betalen als een caravan met voortent en auto en stroom, maar dat vinden zij heel normaal. Vooruit dan maar, we krijgen 5 euro korting, en ruim 37 euro armer vertrekken we. Door vreselijk druk zondag-in-de-zomer-badplaatsverkeer worstelen we ons Chioggia uit. We nemen de drukke rode weg naar Loreo, zoeken in het achterland met de beroerde bewegwijzering hier is geen goed alternatief. Na Loreo is het nog flink zoeken tot we de Po bereiken, dan wordt het makkelijk: gewoon de weg over de dijk volgen. Tim blijft maar verzuchten hoe zeer dit op NL lijkt. Kijk, dit lijkt wel de weg naar Heumen! In een dorpje aan de dijk lunchen we in de schaduw van een boompje en richten een waterballet aan bij een kraantje. Het is heet en plakkerig weer, we zweten als otters, zelfs Pjotr krijgt er last van. We drinken en drinken en drinken. En we schieten prima op, we rijden voortdurend meer dan 20km per uur, ondanks de lichte tegenwind. Als we de echte Destra Po route bereiken na de brug van Polesella treffen we zelfs echte fiets-infrastructuur aan: wegwijzers, pauzeplekjes etc. We gaan een eindje voor Ferrara al van de route af om een flinke bocht af te snijden en vinden ook daar een echt fietspad, met bewegwijzering naar de camping, wat een luxe. Om 16.05u bereiken we de camping, waar de mannen perse willen kamperen in het hoge gras. Vooruit dan maar... Als we ingericht zijn en gedoucht hebben (wat nauwelijks helpt, zo zweterig is het nog steeds) zoeken Pjotr en Petra de hele uitrusting uit: we gaan een doos spullen die we niet meer nodig hebben naar Lida sturen. Het wordt een hele stapel: waterschoenen, kaarten, boeken die we uit hebben, de hangmat, wel een kilo of 5 lozen we zo. We eten deze avond in Ferrara, waardoor de kmtellers over de 100 km heen gaan. We zijn niet eens noemenswaardig moe!

Maandag 18 juli
Ferrara, rustdag.
Na een rustige nacht staan we om 8.30u op en vertrekken meteen naar de stad voor een ontbijt. Onze eerste stop is echter het postkantoor, waar we een grote doos vullen en verzenden naar Lida. Dan een ontbijt mij McDonalds, de jongens zijn aangenaam verrast. We dwalen verder en vinden 5 nieuwe bidons (1 is lek, van 2 is de deksel los en in 2 doorzichtige groeien inmiddels algen...) bij de plaatselijke fietshandel. De jongens zijn ook toe aan nieuwe fietshelmen, maar die heeft hij niet. En hij niet alleen, een knappe allround fietsenwinkel kent de fietshoofdstad van Italië kennelijk niet, want ondanks veel gezoek vinden we nergens helmen... We bekijken de dom, die vooral van buiten mooi Romaans/Gothisch is. Het grote kasteel in het hartje van de stad is dicht: dit keer omdat het maandag is. Het internetcafe is gelukkig open, de Aziatische beheerders slaan die rare Italiaanse middagsluiting gelukkig over, en biedt een razendsnelle verbinding. Terwijl Petra de site bijwerkt, gaat Pjotr met de jongens boodschappen doen bij de hypermarkt even buiten de stad. Daar blijkt wel een sportzaak met fietshelmen te zijn en ook voor Otto wordt daar een nieuwe, betaalbare zonnebril gevonden (in de stad hadden ze alleen Ray Ban e.d. met de bijbehorende prijzen). Na een uitgebreide lunch vertrekken we naar het zwembad naast de camping. De jongens liggen 3 uur in het chloorwater en komen er alleen uit om een worteltje te knabbelen. Na het zwemmen willen we eten in de pizzeria vlakbij maar die is dicht, zucht, maandag. Weer naar de stad. We eten redelijk goed, de ober verstiert het door vreemd te serveren en onhandig gedrag. We nemen een McFlurry/McDkoffie toe en gaan terug naar de camping, het begint te spetteren en het blijft benauwd.

Dinsdag 19 juli
Ferrara - Mantova, 107km, gem. snelheid 17,5km per uur.
Vannacht was het onrustig weer: wind, wat regen, onweer. We hebben het echter goed droog gehouden. Het is nu veel frisser dan gisteren, dat is fijn, we kunnen weer ademhalen. De zon schijnt, maar, maar, het waait, en wel vanuit het westen, en niet een klein beetje. Flinke tegenwind dus vandaag. Na een praatje met andere fietsers (Nederlanders natuurlijk) vertrekken we richting Po. Bij de camping staat daartoe één richtingaanwijzer. De weg verandert in een zandweg en komt uit bij allerlei strade private, gelukkig trekken we ons daar allang niets meer van aan, maar wel raar voor een fietsroute! We steken al snel de brug over naar de noordelijke oever, om een flinke lus aan de zuidkant te vermijden. Het is zo al ver genoeg naar Mantova. Na 15 km steken we weer terug over naar de zuidkant. Het is erg hard werken op de dijk. De strakke wind remt ons flink af en er is geen beschutting: de dijk ligt enkele meters boven de Po-vlakte en er groeien geen bomen op. We komen dus niet boven de 18km/u uit. De omgeving is groen met om de paar km een dorpje met disproportioneel grote kerk onder aan de dijk. De Po stroomt traag voorbij. Het is een stille rivier, nauwelijks stroming, totaal geen scheepvaart, zo te zien heel ondiep met droogvallende zandbanken. Wel breed. Alleen vlak bij bruggen is wat meer bedrijvigheid. Bij Sermide lunchen we op een picknickplekje, we hebben er dan pas 40km op zitten en nog 60 te gaan. We werken stug verder tegen de wind in. Hij lijkt gelukkig iets af te nemen, of is dat de wens die de vader van de gedachte is? Bij Ostiglia steken we de rivier weer over via een smalle oude brug met nog smaller fietspaadje erlangs, dan weer verder over de eindeloze dijk. De wind neemt toch echt iets af, we halen nu de 20km/u. De route is kinderlijk eenvoudig: gewoon de dijk volgen, die praktisch autovrij is en bijna overal goed geasfalteerd. En er ligt géén rommel langs de weg! In Governolo pauzeren we weer, en puzzelen op de rest van de route naar Mantova. De route in de Bikeline gids Po-Radweg maakt een enorme omweg, wij willen afsnijden. We pakken de dijkweg langs de Mincio. Die is onverhard en erg hobbelig en stenig. Een km of 6 hotseknotsen we erop voort, dan klimmen we naar beneden naar een weg die ons naar Bagnolo S. Vito zou moeten brengen. Het is inmiddels ruim na 17.00u en we missen een stukje kaart tussen hier en Mantova zodat we niet kunnen zien of/hoe de weg doorloopt. We willen achterlangs blijven rijden om druk verkeer bij Mantova te vermijden, en checken in Bagnolo of dat kan. Bij de goede meneer, naar blijkt. Hij geeft een glasheldere uitleg over een ideale fietsroute: weg volgen, vork rechts, dijk op, helemaal overgroeid karrespoor in en dan rijd je zó het centrum van Mantova binnen. Klopt precies en zouden we zelf nooit hebben durven gokken. Vooral het overgroeide paadje is spectaculair, we fietsen door een soort oerwoud over een sterk dalend en stijgend MTB-weggetje, met rechts de dijk en de Mincio en links ook water, moeras? En inderdaad, we rijden zó de stad in. We rijden door naar het Castello, waar we het meer oversteken op weg naar de jeugdherberg met camping aan de overkant. Helaas blijkt die al in het vorige millenium opgeheven te zijn. Terug de brug over, naar de Tourist Info voor een hotel. Er is daar ook een prima gratis kaart van de provincie verkrijgbaar! Bij de McD snoepen de jongens nog een McF en wij nog meer cola en jus, we drinken heel wat liters weg vandaag. We nemen het dichtstbijzijnde hotel met fietsenstallingsgelegenheid midden in het oude centrum van Mantova. Dit is niet het moment voor een vergelijkend warenonderzoek van overnachtingsmogelijkheden. Otto is in zijn nopjes met dit buitenkansje! De jongens krijgen een eigen kamer, wij dus ook. Na een douche genieten we van een prima diner buiten op één van de pleinen. Wat een lange dag vandaag en wat hebben de jongens zich weer prima gehouden! Ze zijn vrolijk op de fiets, kletsen en zingen, en stellen ons meer vragen dan wij kunnen beantwoorden. We zijn vandaag allemaal een beetje geschroeid, 6 uur zweten in de volle zon is zelfs voor onze gebruinde velletjes iets teveel van het goede.

Woensdag 20 juli
Mantova - Cremona, 80km, gem. snelheid 21,3km per uur.
Na het ontbijtje in het hotel stappen we op de fiets, eerst op weg naar het Palazzo Te, één van de hoogtepunten in Mantova. De fresco´s zijn inderdaad schitterend, zeker de zaal van de reuzen. Otto vindt ook de vechtende Hercules wel mooi. Pas om 11.15u vertrekken we uit Mantova, het is wel weer even zoeken, maar we weten via een fietspad te ontsnappen. In Silvestre, één dorp verder, doen we lunchboodschappen en drinken onze ochtendcola. We volgen niet de Po-Radweg, die gaat helemaal om via Parma, maar zoeken m.b.v. de nieuw verkregen kaart de kortst mogelijke route naar Cremona. We slingeren van dorpje naar dorpje, en het rijdt aardig goed door. Het is erg heet. Bij kraantjes langs de weg verversen we ons opgewarmde bidonwater en maken vooral de jongens zich helemaal nat, bij eentje staat een emmer waar ze hun hele hoofd lekker in onderdompelen. Ook de T-shirts worden flink nat gemaakt, dat koelt lekker! Lunchen doen we in een beschaduwd parkje, goedkeurend gadegeslagen door de plaatselijke oudjes. Hierna volgen nog zo´n 30km waarvan 20 langs een recht kanaal. Niet echt spannend, maar het schiet wel goed op. We rijden Cremona makkelijk in en gaan eerst bij de Tourist Info langs voor een plattegrond, een kaart van de provincie, en basisinfo: camping? campingwinkel? internet? De camping is een echte stadscamping: klein, eenvoudig, rustig. Afgezien van al die auto´s die toch nog de hele nacht aan de andere kant van het hek op slechts 2 meter van onze tent hard voorbijscheuren over de doodlopende (?) 30km (!) weg. Ook zijn er weer veel muggen, niet fijn!

Donderdag 21 juli
Cremona, rustdag.
Na een onrustige nacht, ontbijt en koffie gaan we naar de stad. Het is stil in Cremona, veel winkels zijn wegens vakantie gesloten. We bezichtigen de dom, een heel mooie oude, waarin Otto zijn teen lelijk stoot aan een bord met toelichtend verhaal met als resultaat een gespleten teennagel. Ja, het gevaar loert overal! We bekijken ook het erg oude en indrukwekkend hoge baptisterium en beklimmen de hoogste campanile van Italië: ruim 110m. De klim valt, ondanks de hitte, mee: zou het aan onze conditie liggen? Na de lunch zoeken we het zwembad op. De jongens liggen weer urenlang bijna non-stop in het water. Terug op de camping staan er 3 Nederlandse fietsers naast ons. Zij zijn op weg naar Sicilie en hebben nuttige info over de route verderop en de eerstvolgende camping: erg veel muggen in Barco! We eten pannenkoeken, tortellini en veel salade en bellen naar de Vierdaagse-lopers: alles o.k. daar, Cesar heeft dit keer 25 blaren en de catering verloopt naar wens.